Sahip olmadığı şeylere üzülmeyen, sahip olduklarına sevinen insan, akıllı bir insan mıdır?

Akıllı insan tanımını neye göre yaptığına bağlıdır.

Kimisi der ki, hükümete yalakalık yapayım da avantadan para kazanayım, ülke satılmış, bölünmüş banane, ben cebime bakarım. Ne kadar çok param var ise o kadar gücüm vardır... Bazıları buna akıllı der.

Kimisi der ki, ben kimseye yalakalık yapmam, çalışırım, Allah bana az/çok bir şeyler verir... Çok param olmasa da onurum olsun, ülkem bölünmesin, toprağım satılmasın, çocuklarım gelecekte güzel bir ülkede yaşasın, rahat etsin. İnsanın gücü yaptıklarındadır, parada değildir... Bazıları da buna akıllı der. Her ne kadar bu tip insana akıllı diyenler pek kalmamış olsa da...

Bence akıllı insan sadece bu gününü değil, geleceği, çocuklarını, onlarında çocuklarını, onların yetişeceği ortamı ve tüm toplumun yararını gözeterek/düşünerek iş yapandır. Çünkü bencil olan, sadece kendini ve cebini düşünür. Aklı sadece kendisine çalışıyordur, tek kişiyi düşünebiliyordur. Diğeri herkesi düşünendir. Daha fazla olanı düşünmek daha fazla bir zeka/akıl gerektirir.

Örnekte ilk olarak verdiğim "kötü" ama akıllı geçinenlerin başına türlü işler de gelir. Para hiç bir zaman tek başına mutluluk getirmez. Aksine bela ve sorun getirir. Etrafında yolmak isteyen bir sürü insan doluşur. Sahte arkadaşlıklar, sahte sohbetler. Hepsi çıkar menfaat ilişkisi... Mutsuzluğunu para harcayarak gidermeye çalışır ama yinede mutlu olamaz.

İkinci olarak verdiğim gerçek akıllı ve iyi insan tipinde böyle sorunlar olmaz. Sağlık gibi problemler dışında "huzuru" daima yerindedir. Başı ağrımaz. Etrafında sahte insanlar da çok yoktur. Mutludur. Elindeki ile yetinmesini de bilir. Gereksiz yere harcama da yapmaz, bu yüzden az da kazansa parası yeter. Para harcayarak mutlu olunmayacağını da bilir. Ha sahip olamadıklarına üzülmez mi? Üzülebilir. Keşke benimde şuyum buyum olsaydı diye içinde istekler kalabilir. Ama o isteği yerine getirmek için kendinden taviz vermez.

Yani konunun ana hatları böyledir diye düşünüyorum...

Eskiler bu iki farklı yapıyı "akıllılık" ve "şeytaniyat" olarak ayırmış. Yani kötü ama çalışan zihine seytaniyat demişler... Malesef Türkçemizde şeytaniyat ile akıllılıkö akıl sözcüğü içerisinde eş sesli olarak kullanılıyor

bunu başarabilen insan, zaten bu hayatın suyundan fazlasıya tad almış insandır. Çevremizde bu kamilliğe erişmiş insan sayısı oldukça az. Herkesin içinde bazı hedefler ve sahip olmadığı şeylere sahip olmak için savaşan bir ruh vardır. Ama önemli olan sahip olmadığında ve elde edemediğinin arkasından üzülmeyip ben emek harcadım, elde etmek için ruhumu ortaya koydum ama nasip değilmiş deyip durumu kabullenmek. Sonuçta elde edemediğimizi bir daha edemiycez diye bir durum mu var. Zaman gelir tekrardan onu başarmak için savaşırsın.