Her şeyden sıkılınca nereye gidersin?

Kişinin bile isteye kendini yalnızlaştırmasıdır. Her gün gidilen okuldan, her gün görülen arkadaşlardan, binilen otobüslerden, evinden, ailesinden, sevgilisinden, hayatına dair her şeyden bir çırpıda sıkılmasıdır. Bir yere kaçmak ister, ki genelde uzak bilinmeyen bi yer olmalıdır sıkıntının ruhuna uygun olarak. Kimse aramasın, sormasın ister. hayatına yepyeni bi boyut, yepyeni alışkanlıklar, yepyeni kelimeler, yepyeni yepyeniler katmak ister. Bir gün gelip de onlardan da sıkılacağını bilerek, arkada bıraktıklarını çok özleyeceğini hissederek.. Ama elinde değildir. Herkesin suratına da söyler "sıkıldım sizden.." Yine de olmaz, bırakamaz, kaçamaz, yalnızlaşamaz.. En korktuğunu yapamaz. Hayat (başka insanlar, mekanlar, olaylar, zaman..) Öyle bir çarpar ki suratına yine gider çok sıkıldığı arkadaşına sarılır, çok sıkıldığı ailesinden, sevgilisinden güç almaya çalışır.. Epeskilerin içinde yepyeni olmaya söz verir, içinde yalnız kalma umuduyla (yalnızlığın korkusuyla..)

İstanbul'da oturuyorum İstanbul'u sevmem ama arabaya atladığım gibi sabaha kadar tur atarım sonra gelir evde yatarım..


Bı Keresinde çok bunalmıştım kendi aracmla 20 günlük Karadeniz turuna çıkmıştım Taa sarpa kadar gittim

dertlerimi anlatacağım elbet biri var ama istemekten ve hayatın bunaltıcı durumundan sıkılan biri olarak sadece ölmeyi bekliyorum tek bir şeyin sonuca varmasını istiyorum bakalım neler olacak

Genelde böyle durumlarda spora giderim, iyi geliyor. Sporda alternatif çözüm olmazsa; boş bir dairem var, giderim oraya ışıkları kapatırım, uzanırım ve sigaramı yakarım...