Eskiden yaşadığım aşağılanma ve çaresizlik duygularını unutamıyorum, neden zaman bana ilaç olmuyor?

Özellikle üniversite zamanı kaldığım özel yurtta 4 sene bazı sıkıntılar çektim 2 kişi yüzünden. Aklıma geldikçe içimde bir eziklik oluyor. Sanki daha dün yaşamışım gibi öfkeleniyorum. Kendimi savunmam gerektiği zaman savunamadim. Daha büyük sorunlar çıkmasın diye hep o anda sorunları geçiştirdim. Belki korktum tartışmanın sonunun nereye varacağini bilmedigimden. Anksiyete problemimin bunda etkisi çok büyük. Yahu parayla kaldığım yurtta servisçi adamdan periyodik olarak hakarete maruz kaldım. Şikayet etsem başım daha çok ağriyacakti. Elim kolum bağlıydı. Zaten birinci sınıftaki ilk oda arkadaşı sürekli sert konusup beni zabdurapt altına almaya çalışmıştı. Tuvalete bile zar zor giriyordum. Zar zor başka odaya geçip de biraz nefes almıştım. Resmen stockholm sendromuna yakalanmış gibi 4 sene boyun eğdim birçok aşağılanmaya. Gönül ilişkisi bile düşünmedim hiç. Kız arkadaşlarımı bile istemeden kırdım aşırı baskı altında hissettiğim için. O yurttaki servisçi personel yüzunden yaşlı ve işçi olarak çalışan insanlara karşı da yumuşak değilim artık. Çünkü o adamı dışarıdan görsen gariban emekçi insan dersin. Fakat fırsatını buldu mu nasıl şeytanlaştığini gördüm. İnsanlara karşı bütün iyi niyetli düşüncem azaldı o adam yüzünden. Dilerim allahtan bana yaşattığı üzüntülerin cezasını çeksin beni incittiği yerden incinsin. Sessiz ve pasif biriyim diye bu kadar kırilmayi haketmiyorum bu hayatta. Hele o oda arkadaşı akranim olan kızlara karşı da bir önyargı yarattı bende. O da aynı şekilde bana yaşattığı sıkıntıları yaşasın. Zaten iş hayatında da aynı şekilde düzenli bir şekilde aşağilandim. Çalışmiyorum şu an. İş hayatına da talihsiz başladım. Düşüncesiz insanlar yüzünden iyi niyetli insanlara yeteri kadar değer gösterecek bir enerjim kalmadı. İyi niyetli olanlardan da kaçıyorum artık. Şu anda beni seven bir beyle evlilik yolundayım ama onunla da çok tartıştık uzak mesafe ilişkide. Umarım ikimiz içinde hayırlısı neyse o olur. Ben artık ne doğru ne yanlış emin olamıyorum artık. Hayat benim beynimi çok yıprattı çünkü.