Ben pisliğin tekiyim yaşamayı bile haketmiyorum aslında?

Hayatımın en zor dönemleriydi ve ben bir ölüden farksızdım. Ve intihar etmek için hazırlık yapıyordum sadece kardeşimin liseye giriş sınavının bitmesini bekliyordum o etkilenmesin diye. Beni kurtaracak ne bir dua ne de bir el vardı. Derken sanırım çaresizlik içinde ettiğim dualar kabul oldu ve -o- karşıma çıktı. En az benim kadar zor bir hayatı olmuştu buna rağmen ayaktaydı. Zaman içinde arkadaşlığımız farklı bir sevgiyle sarmalandı. Beni elimden tutup hayata geri döndürmüştü. Çünkü artık bana yaşamak için bir neden vermişti onu görmek onu duymak ve onu hissetmek için yaşar hale gelmiştim. Ama 7 yılın ardından ilk defa hisseder olmuştum insan gibi. İlk defa biri beni gerçek anlamda sevmişti. Ve ben ona aşık olduğumu anladığımda tüm bedeni mi tanıdık bir korku kapladı. Hazır değildim. Ve böyle bir duyguyu ilk defa tadıyordum. Korkmuştum. Telefon numara mı değiştirdim, facebook ta onu engelledim ve taşınmadan önce ona bir veda bile etmedim. Artık o da yaşadığı yerde değil o da taşındı ve adresini bile bilmiyorum. Yanlış anlamayın onu özlüyorum ama ben bir ilişki istemiyorum. Hazır değilim daha önce hiç aşık olmadım daha önce hiç kimse bana onun kadar iyi ve anlayışlı yaklaşmamıştı kendi ailem bile. Sadece unutmak istiyorum sadece bir robot gibi olmak ve tekrar hissetmemek istiyorum. Ama bir yandan da onun için üzülüyorum kendimden nefret ederken. Daha fazla ağlamak, özlemek istemiyorum ve pisliğin teki de olduğu mu biliyorum ama ne yapacağımı bilmiyorum sadece tekrar gülmek istiyorum ne yapmalıyım lütfen yardım edin 2 yıl oldu ve ben hala onu unutamadım hala bana gönderdiği son mesajı okuyup duruyorum.