Suçluluk psikolojisinde olmamın nedeni?

Kendimi bildim bileli kendimi suçluyorum her şey için ve elimden bir şey gelmiyor. Ailede olan her bir olay için kendimi suçluyorum, üç yıllık ilişkim vardı karşı tarafın çok haksız olmasına rağmen beni şahit olduğum ve ya olmadığım defalarca aldatmalarına rağmen her zaman kendimi suçlu hissettim. Ailemde gelişen her kötü olayda kendimi kötü ve suçlu hissettim. En ufak bir şeyde mutlu olmak istediğim zaman bile kendimi suçlu hissediyorum ve o mutlu anım berbat hissettiriyor. Kendimden çok nefret ediyorum her şeyden nefret ediyorum. Olan biten gelişen her şey benim yüzümden gibi hissediyorum. Bir kaç kez o şeye yeltendim , kesikler, ilaçlar, yüksek yerden atlamalar. Hepsinde de kendimden nefret ettiğim için karar vermiştim. Bu aralar yine çok ağır bir suçluluk ve kendime nefret söz konusu. Sabah uyandığımda ağlıyorum uyandığım için. Vizelerim vardı gitmedim bir çoğuna. En basit örneğinden otobüsle geçerken sokakta yalın ayaklı bir çocuk gördüm dün, ağır bir depresyon çöktü üzerime yine, eve gelince o çocuk için ağladım sokakta olan biten her şey ve elimden bir şey gelemediği için, daha fazlası, her şey benim suçum. Bu suçluluk duygusu artık kontrol edilemez bir hal aldı. Terapi istemiştim bir kez ama ailem psikiyatriste götürdüler direkt adam beni dinlemeden ilaç yazdı. O ilaçlar beni daha da kötü yaptı, uyuşuk bir beyin ve hayata bomboş bakan bir çift göz verdi. Sadece yiyor içiyor ve etrafi bomboş gözlerle izliyordum sürekli uykum geliyordu. İlaç kullanmak istemiyorum ama ne yapacağımı da bilmiyorum.