Sizce bu huyumu değiştirmeli miyim?

Küçüklüğümden beri başkalarının yanında ağlamayı, göz yaşı dökmeyi hep güçsüzlük olarak adlandırdım. Hâlâ üzen var tabikide ve hâlâ aynı tavırdayım yüzümde çıt kıpırdama yok. Biri beni kırdığında buz gibi oluyorum, gülüp geçiyorum. Ağlamak yerine kendimi dirayetli, güçlü ve kırılmayan biri olarak gösteriyorum. Ama içten içe üzülüyorum. Sizce bir şeye üzüldüğümde, kırıldığımda göstermeli miyim bu duygu mu?