Kendinizi en enayi hissettiğiniz an neydi?

Evet, var böyle bir an. Nasıl bu kadar saf, enayi olabildim dedim kendime, nasıl gözüm açık olmadı dedim, şimdi dönüp bakıyorum da geçmişe cin olmadan adam çarpmaya çalışmışım :D Benden şeytan olmaz, eğreti durur üzerimde, genlerimde yok şeytanlık, şeytan olmaya çalıştım onu da elime yüzüme bulaştırdım, beceremedim.

O günü unutmam mümkün değil. Cin olmadan adam çarpmaya çalışırsam olacağı buydu😂 O gün nasıl canım yandı, nasıl ağladım, nasıl ifade edemedim kendimi.
İyi sandığım, kimseye kendini savunamayan, gözünün önünde çocuğu tokat yediği halde çocuğuna tokat atana hesap soramayan yılan beni enayi yerine koydu, bana hile yaptı, düşmanlığından yaptı. Beni sofraya kadar götürdü, "hadi içeri gir''dedi ağzının ucuyla, bende sandım ki, birlikte içeri gireceğiz, bana eşlik ediyor, meğerse öyle değilmiş, beni oyuna getirdi, sofraya oturdum, yalnız kaldım, gelmedi, beni aşağıladı, yaptığı kalleşlikti.
Kendimi enayi, değersiz, bir mikrop gibi gördüm, öyle hissettim, yalakalığını yaptığı kişi ise çocuğuna tokat atan kişiydi, bana karşı savundu onu ve beni ilelebet kaybetti, hakkını helal etmeyecek, kendisinden helallik alamayacağı bir insan bıraktı arkasında.
Asla ve kat'a hakkımı helal etmeyeceğim ona.
Nasıl bu kadar s*lak olabildim dedim kendime, "buyur sen geç, sen gir içeri''deseydim ya o yılana, yalaka, kaypağa, geberesiceye.
Gittim s*lak gibi diğer oda da ağladım, beni kaybetti, ben ona hakkımı helal edecektim ama keşke beni değecek bir kişi için kaybetseydi, yazık oldu, gözlerim şiş şiş olmuş geldim, ağladığımı anladı diğer yılan ve gözleriyle gözlerimin içine bana göstererek gülümseyerek baktı ve ben beni sofrada yalnız bırakan o pislikten daha çok nefret ettim, onun yüzünden oldu çünkü.
Birgün belki bende onun ağladığına tanık olup gözlerinin içine gülerek bakarım, umuyorum ki ve canı gönülden inanıyorum ki Rabbim onun defterini ahirette dürecek.
Ben o saygısızlığın acısını yılanlardan birisinden çıkardım, ağzından burnundan fitil fitil getirdim.
Çünkü o günün bir bedeli olmalıydı, diğerinin de burnundan getirdim, anlamadığım şu birbirini sevmeyen, hatta nefret eden kişiler nasıl birbirini kayırabilir? O günden sonra barışmak istedi yılanlardan birisi ama zinhar.
Sen benim ağzıma s*ç, benden vazgeç, beni at, düşmanını tut, ben sana bedel ödetmeyeyim!
Görüşmeyi de kestim, muhattap olmayı da, takip falan da etmiyorum, ne b*k yerlerse yesinler, eminim ki birbirlerini yiyorlardır, sonra da birbirlerine sarılıyorlardır yılanlar.
Birbirlerini soksunlar, köpeklerin dostluğu aralarına kemik atılana kadardır.
Şeytan olmaya da çalışmıyorum artık, bana yakışmaz. Ben böyle güzelim ve kimsenin de pohpohlamasıyla değerli olacak değilim.
Değerimi fesat, pis niyetli kişiler belirleyemez.
Şuna da inanıyorum ki, bir kişi kötü olduğu halde tüm işi gücü yolunda gidiyorsa Allah onun defterini ahirette dürecek ve o kişi ahirette ağlayacak, sürüm sürüm sürünecek inşallah.
O gün kendimi hem enayi olarak gördüm, hem değersiz, hemde bir mikrop gibi hissettim. İşin işinden çıkamadım, herkesin pisliği, günahı benim boynuma kaldı, onlar melek, ben şeytan oldum ama şeytan olmaya da çalıştım, benlik değil şeytanlık, aman olmayım da.
Ağladım, ağlattım.
Canım yandı, can yaktım, bende az değilim.
Onlar insanlığını kaybetti, bende kendimi kazandım.
Kendimi bir bebeği sever gibi sevdim, enayi durumuna düşmem de kendime olan sevgisizliğimden kaynaklıydı, gözyaşlarımda öyle, kendimi anlamsız gördüğüm için, bir hiç gibi gördüğüm için aktı o gözyaşları benden.
Sonra, sonra öğrendim kendimi sevmeyi ve kendimi sevdikçe de yaşamdan keyif aldım, had bildirdim, kendimi doldurmak yerine kendimi motive ettim, dimdik durdum, adımlarımı sağlam attım, sahiden de ilgilenmiyorum ne b*k yedikleriyle.
Hayatımı yaşıyorum. O gün yaşanmasaydı ben kendimi kazanamazdım belki de.
Bana zarar verdiklerini sananlar aslında bana istemeden de olsa en büyük iyiliği yapanlarmış

Bir tane arkadaşım vardı. Sürekli benim güvenimi kıracak şeyler yapıyordu, yalan söyleme vs. sonrasında "bidaha yapmayacağım bir şans daha ver..." gibi şeyler söylüyordu bende kıyamayıp her defasında bir şans daha veriyordum. Sonrasında arkadaşlarımla buluşmaya gitmiştik. Onu çağırmadım diye beni engellemişti. Kendimi çok enayi gibi hissetmiştim.

Birisine zor bir zamanında borç olarak altın vermiştim Aradan 2 yıl geçmişti ve hala borcunu ödememişti 2 yıl sonra O kişiden borcunu hatırlatıp borcunu isterken çok utanmıştım bu utangaçlığım karşısında kendimi enayi gibi hissetmiştim

Sevgilimin sırf benim ona karşı düşüncem değişir diye bir konuyu bana anlatmaması ama ben hariç herkesin bilmesi ve dahi onların da saklaması sonucu saf ayağına yatarak sevgilimin bana anlatmasını beklemek