Bu sorunun kaynağı nedir?

Annem kendi isteklerini ve ihtiyaçlarını en son planda tutar, oğul/koca ikimizle ilgilenmekten kendine ait bir hayatı kalmadığına şahidim. Benim gördüğüm kadarıyla, ömrü hep bir koşuşturmayla; başkalarını memnun çalışmakla geçti. Değmeyecek kişilere bile ederinden fazla şefkat gösterdi, başkaları için kendini heba etmiş bir kadından bahsediyorum. Size şöyle bir şey anlatayayım; sabah babam ekmek almaya gittiğinde, kasa boşken kasiyere müşteriyle neden ilgilenmeklerini sorup biraz onlarla atışmış. Annemle baş başa konuşurken ona sormuştum

-Sen olsan nasıl tepki verirdin?

Sorusuna annem; hiç bir tepki vermeden orada beklemekten bacakları kopsa bile, tepkisini göstermeyecğinin yanıtını aldım. Pısırıklık mı yoksa hakkını arayamama mı desek, annemin sülalesinde sürü psikolojisi olduğu için böyle olabileceği varsayılsa da, onun adına üzülmüyor değilim. Size de sorsam; bizim gibi insanların sıkıntısı ne illaha canımız yanınca mı kendi isteklerimizi ondan sonra başkalarına, kendimizi kullandırtmamayı öğreniyoruz? Kendisi de bu durumdan yakınsa hep o kısır döngü içine girer. Bununla ilgili size iki üç kelam etmek istedim, sizde durumlar nasıl, bundan muzdarip yakınlarınız var mı? Beraber konuşalım fikrinizi belirtin.