Senin için ne olursa dünya başına yıkılmış gibi olur?

Dünyanın gerçekten var olduğuna inanırsam…


Yıkılırım. Tüm her şeyin görünen bir yokluk olduğu düşüncemden vazgeçseydim şaşırırdım belki olanlara ve yaşadıklarıma. Tüm yaşanan sahneler bu kadar ütopik olmasaydı inanırdım belki bu yokluk içinde yüzen varlığa.


Oyuncular da hep abartılı oynadılar. Kötüler çok kötüydü. Dibine kadar acımadan sapladı bıçağı saplayan sonra çevire çevire oydu mesela. İzlerken hiç etkilenmedi. Bir diğeri tüm iyiliklere kör bir kurşunla cevap verdi mesela. Sahteydi çoğu gülüşler ama abartılı bir sahtelikti yaklaşınca belli oluyordu hep. İyiler de katlanılmaz derecede sonsuz iyi. Mükemmeller çok mükemmel; kötüler çok kötü. Bu abartı oyunculuklar da olmadığını hissettirdi bana bu dünyanın. Ancak olmayan bir dünyada oynanan oyunculuklar böyle olabilirdi…


Velhasılı kelâm; olduğunu bilseydim gerçekte bu dünyanın. Emin olsaydım onun varlığından eğer; bu varoluş beni yıkardı zaten. Bunca kötü oyuncunun içinde yaşamış gerçek bir insan olduğum için.


Çünkü teklik ve eşssizlik insanda bazen sanki bir kibir yaratıyor gibi görünse de sonunda üzülebiliyorsun kalbinin dengi olmadığı için… Çok aydınlık kalmak, karanlıklara yetişememek anlamına gelmez. Karanlıkları görüp kendini çoğunlukla kahretmek demektir.


Anlaşılmayacağıma emin olsam da benim hiç olmayan dünyamda başıma yıkılan hiçbir şeyim olmayacak kısacası…


Sizlerin olan dünyasında üzüldüğünüz yıkılan şeyler için de tavsiye; aslında hiçbiri yok..


Sevgiler..


#su

Sevdiklerime bi şey olması dışında beni ciddi anlamda sarsacak bi şey kalmadı artık