Çok içime kapanık biriyim?

Toplum içine çıkamıyorum kendimi hep geri çekiyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç evden dışarı çıkmıyorum işsizim sosyal hayatım yok aşk hayatım yok hiç sevgilim olmadı arkadaşım yok yani hep evdeyim yalnızım hayatın içinde olamıyorum

Ben 33 yaşındayım çocukluğumdan beri aynıyım bu yaşıma kadar hiç aşamadım açılamadım çok içime kapanık kaldım hep asosyalim her yönden pasifim insanlardan kaçıyorum kendimi hep kapatıyorum hiç evden dışarı bile çıkamıyorum o kadar kapanmışım artık

Bilmiyorum ben evden dışarı bile çıkamıyorum iş hayatı sosyal hayat aşk hayatı hepsi bana imkansız gibi geliyor 33 yaşındayım gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız geçti zamanla daha da içime kapandım kendimi zayıf eksik yetersiz hissediyorum hayata geç kalmış hissediyorum

Bilmiyorum hiç adım atamıyorum yıllar böyle geçip gitti senelerdir herşeyin farkındayım ama her sene aynıyım hiç kendimi aşamıyorum hiç açılamıyorum çocukluğumdan beri aynıyım kendimi hep yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum hiçbir deneyimim yok sosyalleşemiyorum insan içine çıkamıyorum işe girmekten korkuyorum evden dışarı çıkmak bana imkansız geliyor gençliğimi istemeyerek eve kapalı yaşadım maalesef istesemde aşamıyorum olmuyor yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı yaşıtlarım kaç senedir çalışıyor hep evli nişanlı sevgilisi var sosyal hayatları var ben gençliğimi hiç yaşayamadım çok geride kaldım eksik kaldım iyice içime kapandım utangaçlık çekingenlik yetmiyormuş gibi bir de öz güvensizlik korku kaygı endişe var

Ben psikolojik olarak çöktüm hâlâ güçlü durmaya çalışsam da dibe batmış gibiyim çırpınsam da tutunamıyorum olmuyor yaşamayı beceremedim çocukluğumdan beri hayata uyum sağlayamadım çocukken okulda sokakta en zayıf güçsüz sessiz bendim hep dışlandım okulda sıramdan bile kalkmazdım sessizdim kimseyle konuşmazdım teneffüslere çıkmazdım liseyi de böyle bitirdim sonra tamamen eve kapandım hiç açılamadım kendimi aşamadım hep pasif asosyal yalnız içime kapanık yaşadım istesemde diğerleri gibi olamadım öz güvenim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi askere gittim 15 ay askerlik yaptım yine açılamadım askerde de aynıydım zaten herkes anlıyordu benim böyle olduğumu askerlik biteli 11 sene oldu hep evdeyim gençliğimi hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum hayatı hep kaçırdım hep gençlere imrenerek yaşadım bende istiyordum genç yaşta çalışmak dışarda vakit geçirmek gezmek eğlenmek sevgilim olsun falan ama olmadı maalesef istesemde olmadı 33 yaşındayım 23 yaşında da yapamadım 10 sene geçti 33 yaşında da yapamıyorum üstelik şimdi daha da içime kapandım kendimi daha da kapattım daha da utangaç çekingen oldum hayatta hiçbir aktifliğim yok her yönden pasifim motivasyonum yok hep mutsuz üzgün durumdayım hep stres sıkıntı depresyon bunalım halindeyim gençliğim hep böyle geçti nasıl dayandım bilmiyorum hâlâ dayanıyorum ama evde durmaktan hasta olacağım heryerim ağrıyor temiz havadan güneşten mahrum kaldım yürüyüş yapamadım artık evde durmaktan çürüdüm gençliğimi hiç yaşayamadım 1 gün bile yaşayamadım şimdi kendimi yaşlanmış hayattan bezmiş hissediyorum hayata geç kaldım bu bir gerçek herkes 18 20 li yaşlarında çalışıyor geziyor sevgili oluyor ben 33 yaşındayım hâlâ aynıyım adım atamadım hayata tutunamıyorum nefes almakta bile güçlük çekiyorum beni işe bile almazlar ki artık toplumda bana yer yok evde işsiz yalnız mutsuz yaşlanıyorum

Maalesef ben evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum agorafobi oluştu zaten çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu hiç değişmedi değişmeyecek de bunun farkındayım bu kişilikle sosyalleşemiyorum insanlarla yakınlık kuramıyorum gençliğimi hiç istemeyerek evde geçirdim basit olsaydı gençliğimi eve kapalı yaşamazdım bende herkes gibi dışarı çıkar gezer işe girer çelişir sosyalleşir arkadaş edinir sevgili falan bulurdum ne biliyim ama yapamadım olmuyor spor salonuna ya da öyle ortamlara hayatta giremem ben okulda bile sıramdan kalkmayan teneffüslere çıkmayan biriydim çok içime kapanık pasif öz güvensiz yaşadım gelişme dönemlerinde kendimi aşamadım 10 sene 20 sene önce de aynıydım 33 yaşındayım hâlâ aynıyım hiç açılamadım kendimi aşamadım gittikçe daha da içime kapandım çok pasif öz güvensiz biriyim hiç gelişmedi güvenim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi eksik yetersiz kaldım çocukluk ergenlik dönemlerinde psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi pasif bir insan olarak yaşamaya mahkum kaldım senelerdir stres sıkıntı bunalım depresyon zaten beni mahvetti motivasyonum çok düşük gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı ona üzülüyorum yani gittikçe daha da kötüye gidiyor her şey

Öyle bir imkanım yok ki zaten bu yaştan sonra da faydası olmaz gibi 33 yaşındayım artık yetişkinliğin ortasındayım benim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde açılmam kendimi aşmam lazımdı şimdi çok ileri gitti ve hayattan kopuk yaşıyorum eksik kaldım yetersiz zayıf güçsüz biriyim evden dışarı bile çıkamıyorum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim bu normal değil

kitap fuarı yani kütüphane falan değil İstanbul mu?

oralarda çok girişken olmana gerek yok ki zaten araba fuarı değil sonuçta

kitap muhabbeti yapalım o zaman prova olsun