Anksiyeteniz var mı, varsa neler düşünüyorsunuz?

Uzun zamandır çekiyorum sıkıntıyı, 12 13 yaşımda başlamıştı zamanla artıyor, bütün hayatımı kararttı, durum ilk başta küçük şeylerden başlıyor sonrasında ilerliyor, eskiden kendi kendime konuşur düşünürdüm bu normal bir şey ancak zamanla bunu alışkanlık haline getirdim sosyal hayatım yok okulla ev arası gidip geliyorum, sosyal ihtiyaçlarımı kendi kendime konuşarak geçirirdim gerçekten düşünmekten kafamı kaldıramazdım gece girerdim yatağa sabahın körüne kadar uyumadan düşünürdüm. Derinlemesine düşünürdüm düşündükçe dahada dibe girerdim kendimi işin içinden çıkarmak istesemde insan içinden çıkamıyor. Negatif düşünceler içimi sardıkça düşünmekten mutlu olduğumu gördüm, ama bu mutlu olduğum zaman en dipte olduğum zaman oluyor, sadece kendimi çıldırtıyordum başka bir şey değil. Bu durumdayken hayvan gibi psikoloji teknikleri ya da sadece psikoloji okurdum ilgi alaka gösterdiğimi düşündüm, ve insanların benim kadar çok düşünmediğini bildiğim ve benim kadar iyi bir felsefi algıya sahip olamadıklarını düşünüyordum. Buda beni sosyal hayattan dahada kopardı, Milletin havadan sudan konuşması bana saçma gelirdi gerçekten dayanamazdım saçma gelirdi. Kendimin bu yüzden iletişim ve empat özelliklerimin daha potansiyeli olduğunu düşünüyordum. Kendimi onlardan daha üst seviyede görüyorum. Ama bu beni mutlu etmiyor sadece dahada üzüyor. Bazen dayamayıp ağlardım ya da sinirlenirim bu kalabalık ya da tek kaldığım ortamlarda öne çıkıyor. bu kadar ayrıntı hayatımı mahvetti. Nasıl çıkarım bilemiyorum, Fark ediyorum kendi yargılarımdan insanları tanımaya kaçınıyorum. Çünkü Gerçeğinde konuşamayacağımı bildiğim için sosyalleşmektende korkar oldum. Bu yüzden kendi istek ihtiyaçlarıma hep karşı geldim, istediğim hayatın sadece hayalini kurdum bunlar sosyal anlamda istek ihtiyaçlar. Gerçekten çok garip bir hal aldı. Tek başıma kaldığımda ya da dışarıdayken ortama bağlı olarak aklımda hep kurgu yapıyorum olmamış olaylara sinirlenip ağlıyorum ya da seviniyorum. Bu aynı şekilde bir kız ile konuşmak istiyorum çokça yaşadım bu durumu. Mesela konuşmak istiyorum ama konuşmaya cesaretim yok. Onunla beraber sanki tanışmışız beraber karşılıklı konuşuyoruz kucağında yatıyorum vesayre... gibi

Ve o an mutluluktan ya da pişmanlıktan ağlıyorum ya da araya bambaşka duygular giriyor. Bu hayaller sadece aşk değil bir çok konu hakkında olabiliyor. Ve beni günden güne yıpratıyor. Keşke hayata uzaktan bakacağım yakınlaşıp yargılarımı kırsamışım. Çok kötü bir durum.