Çok sıkılıp daraldığınızda kaçabileceğiniz bir alanınız var mı?

Bir yer iyi geliyor. Ve çok ta özledim. Bursa ' da bir yer. Gölyazında. Oraya gitmek istiyorum. Önümüzdeki hafta. Ağlayan Çınar ' ın altına. Ve buna ihtiyacım var. Bir de İstanbul ' da boğaz kıyısına.

Bir süre kalmak. Sorumlulukları ve her şeyi bir kenara bırakmak. Sadece dur-mak. Sorgulanmamak. Ve güzel bir çay içmek. Samimi bir sohbet. Başka şeylerden, kuşlardan, çiceklerden, hava dan ve su dan bahsetmek.

Burada ise, gittiğim manzaralı bir yer var. Elimde elmalı bir soda. Yaralarımın kapandığını görmek, her şeyin geçtiğini, değişebildiğini, bir kez daha gösteriyor.

İnsan ne tuhaf bir varlık diyorum. Ölüme dahi alışabiliyor. Ve geride bırakıp yeniden gülümseyebiliyor. Tam da o an da, '' Özün ne senin? '' diyorum kendime. Tüm zorluklara rağmen, gülümseyebiliyor isek, hayatta mutluyuz. Ve bu ise, gülümseten bir insan ile mümkün. Hiç bir şey değmiyor. Üstte yok, başta yok, gülmeye yer arardım, eskiden.

Şimdi ise, samimi olarak gülüyorum. Yaşamın tüm sahteliklerini fark ederek, geride bırakarak. Kendim olarak.

Üniversite yıllarımda çok fazla vardı. Şimdi neredeyse yok denecek kadar az. Olanlar da oldukça uzaktalar.

arabaya binip ormana dalıyorum derinliklere :) bir gün bu hobim yüzünden lastiklerden olacağım :)