Tuvalete kapanıp hayatı sorgulamak… Çok mu yıkıklıktır?

Tam olarak AVM mağazasının tuvaletinde hüngür hüngür ağlamaktayım. Temizlikçi kadın kim bilir içinden neler diyordur bu kız napıyor tuvalette diye. Normalde bugün okulum vardı. Üniversiteye gidiyorum. Evet üniversiteye gidiyorum yaptığım hareketlere bak.

Öncelikle psikolojik sorunlarım var. Ciddi derecede kafayı yemeye başladım. Normalde bugün okul vardı ama astım, galiba okuldan kaçtım. Ezik inek kızın akıl almaz asiliği. O kadar çocukça hareketler yapıyorum ki… Olsun ya AVM tuvaleti iyidir hatta aylarca eve kapanmaktan çok çok daha iyidir. Aslında Bugün okula psikiyatriste gideceğim için gitmedim ama doktora gittim onca yol kat ettim vazgeçip geri döndüm. Konuşmaya cesaret edemedim. Ve şuanda tuvalette oturmuş hayatı sorguluyorum ne yapacağım diye? Hakikaten ne yapacağım ben?

İyi değilim. İçimde garip ve rahatsız edici bir his var. Vücuduma sığamıyormuş gibi hissediyorum. Sanki ruhum çıkmak istiyor ama bir şeyler onu tutuyor gibi…

İnsan içine çıkmak bana iyi gelir sandım, beni motive eder hayata bağlar sandım ama… Pek umduğum gibi olmadı. Halime bak! Kalabalıkların arasında kendimi o daracık çemberime hapsedecek yine kuytu köşe bir yer buldum. AVM tuvaleti…

Çaresizim a dostlar. Yapayalnızım. Hayattan bıkmış, bunalmış durumdayım. Mücadele etmek istiyorum ama elime yüzüme bulaştırıyorum. Ne olacak bu halim?