Olmuyorsa zorlamanın bir manası var mı?

Bugün üniversiteye başladım. Hazırlık okuyorum fakat o acı fakat şu ki ben henüz hayata hazır olmadığımı fark ettim. Öncelikle kazandığım bölümü hazırlığını okuyacağım diye tercih ettim yoksa istediğim bir bölüm değildi. Gerçi ne istediğimi de bilmiyorum ki. Sınava tekrar girmek üzere hazırlanmak istemedim çünkü psikolojik anlamda çöküş yaşadığım için bu sene çalışacağıma inanmadım. Belki hazırlık okumak beni motive eder sandım… Amacım sadece İngilizce öğrenmekti ama İngilizceyi bu şekilde öğrenemeyeceğimi daha ilk günden anladım. O yüzden bunu fark etmişken zaman kaybetmek istemiyorum.

Asıl bir olay daha var. Aylarca kendimi eve kapattığım için bir anda böylesine kalabalık bir ortamda bulunmak kutup ayısının çölde yaşaması kadar anlamsızdı, hayattan soğumuş haldeyim. Zaten hayat enerjim yoktu saçma bir şekilde bunu üniversitede bulacağımı sandım ama olanı da kaybettim. Bir kere böyle ortamlara ait değilim ben. Daha ilk günden saflığımı, aptallığımı, savunmasızlığımı, özgüvensizliğimi öyle deşifre ettim ki ezik gibi dımdızlak kaldım öylece. Yalnız olmak benim için problem değil. Zaten dört duvar arasında geçen aylar sonra arkadaş edinme gibi bir beklentim zaten yoktu tek beklentim sorunlarımı, g3rizekalılığımı belli etmemiş olmaktı. Ama yine yaptım yapacağımı. Ben üniversiteye herkes kendi kafasında diye okuyacaktım lise gibi bir yer olacağını nerden bileyim. Benim ciddi derece anksiyetem var henüz teşhis falan koyulmadı ama bugün bundan çok çok daha emin oldum. Gün boyu kalbim sıkıştı, nefesim daraldı, içime ağırlık çöktü, ben çöktüm. Hoca İngilizce bir şeyler anlatıyor millet can kulağıyla kelimeleri seçip ne dediğini anlamaya çalışırken ben bir köşede kendime doğru nefes alıp vermeyi hatırlatıyordum. İlk günden olur öyle lütfen demeyin çünkü ben bunu defalarca yaşadım. Bu senaryoya, girişine, finaline oldukça hakimim. Spoiler: ezik, büzük, kullanılan, hor görülen, küçümsenen kendi halinde bir kız. İnsanlar da haklılar gel beni kullan diyen birini kim kullanmasın..

Son bir şey daha her şeyi boşvermiş biri olarak hiçbir şey yapmak istemediğimi fark ettim. Bu isteksizlikle her gün İngilizce öğrenicem umuduyla boş gidip boş gelmekten öte ne olabilir. Yok! Benden hiçbir şey olmaz. Olmayacak.

Artık zorlamamaya karar verdim. Benim zaten yükseklerde gözüm yok üniversite bana hiçbir şey katmayacak. En azından ne istediğimi bilene kadar. Okulu dondurmaya karar verdim. Peki ya bundan sonra ne yapacağım? Önce psikiyatriste gideceğim sonrasına da bakarız.

Siz ne düşünüyorsunuz böyle bir şey yapmalı mıyım?