Hayat ne kadar da boş?

Aylardır eve kapatmıştım kendimi. Bugün ilk defa üniversiteden dolayı okulu gezmek maksadında dışarı çıktım. Bacaklarım pert durumda her gün otur otur olacağı bu resmen bacaklarımda kanların dolaştığını hissediyorum. Neyse… Metro Vapur Marmaray hepsine bindim, güzeldi. Değişik geldi. Biliyorum şu an gözünüze her şeyi fazla dramatize ediyormuş gibi gözüküyorum ama aylarca kendini dört duvar arasına hapsetmiş birinin gözünden okuyun bir de. Bugün her şey değişir sandım ne biliyim odamdan başka bir yer görmek bitkin ruhuma iyi gelir beni hayata bağlar sandım. Ama hayattan daha da kopmuş hissediyorum.

Neden?

Her şey bomboş geldi. İnsanlar… Kalabalık… Herkes bir yere koşuşturuyor, herkesin bir amacı var. Peki ya ben? Ben ne yapıyorum bu dünyada? Niye varım? Neden o kalabalıkların arasında bir birey olarak yaşama hakkına sahibim? O turnikeye kartımı okuturken bile düşündüm niye yapıyorum bunu diye.

İyi değilim. Evden çıkmayı bile zor bela başardım ama kabul ediyorum bir şeylerin üstüne gidip ilk adımı atınca bir kendine inanç geliyor. Ama o kadar. İnsanın belli bir amacı olmayınca ne yapsa boş geliyor en azından benim için. Kendimi tanımak için gerçekten çok uğraştım. Ama ne kadar düşünürsem o kadar çok kayboldum. Aynı o kalabalıkta insanların içinde olduğum gibi. Her yönden bir kayıpım.

“Bir dışarı çık gez dolaş geçer” dendi. Geçmedi. Değişen hiçbir şey olmadı hala hayat enerjim yok, hala aynı stresler, aynı kaygılar… Okulda insanların arasında ne yapacağım hiç bilmiyorum. Sınıfıma denk gelen insanlar için nedense üzülüyorum. Üstümde bir negatiflik var ve bunu istemsiz olarak yayıyormuş gibi hissediyorum. Sanki insanların yaşam alanına girip herkesin ruhunu emiyormuş gibiyim. Kimim ki ben! insanların umurunda bile olmadığımı biliyorum ama hissedersiniz ya o gerginliği. Hissettim. Ben gerginliğimi yayıyorum ve buna değer hiçbir özelliğim de yok. Bir hiçten öte zararım. O yüzden diyorum niye varım diye. Okula gideceğim ve o lanet çöküklüğümü herkese yayacağım. Şöyle bir durum da var ki başıma her an bir bela açma potansiyeline sahibim. O haberlerde gördüğümüz kötü emelli insanlar için 1 numaralı insanım. Biri ağzıma sıcsa gıkımı çıkarmam. Zaten oldu da taciz edildim sesimi çıkarmadım. Şu zamana kadar yaşıyor olmam bile mucize Allah korudu beni! Peki ya bundan sonra?

Ne yapacağım ben KS? Bugün çok çok iyi bir şey fark ettim: ben bu kalabalığın arasında barınamam. Yatırılmam gerek benim tımarhaneye. Hem kendi hem de etrafımdaki insanların iyiliği için.

Ne düşünüyorsunuz ne yapacağım ben? Nereden tutsan zarar biri için çıkış yolu nasıl bulunur?