"Değer, kadir, kıymet" neden hep kaybedince anlaşılır?

Insan ancak imtihan oldugunda idrak edebiliyor. Diger turlusu cok ust seviye bir fark edis ki bu da herkese nasip olmuyor. Onlar bambaska hayatlar yasadiklari icin her nesneye, insana, olaya farkli boyutlarda bakmayi basarabiliyorlar.

Allah sahip oldugumuz her seye hakkiyle kiymet verebilmeyi nasip etsin, nimetleri ellerindeyken cokca sukredenlerden olalim.

Yokluğun acısı vurur ama herkesi vuruyor mu çok merak ediyorum.

Çünkü kaybedilen kişi hayatımızda, yokluğunu hiç yaşamadık, yaşayıp da zorluğunu görmedik.
Hep hayatımızda olacak gibi düşünüyoruz, kaybedince kişinin eksikliğini hisediyor, o zaman değerini anlıyoruz.

Neden mi? Çünkü; neyse… güzel atasözlerimiz var bu konusa, ben de katılıyorum onlara.


“ Okşayan elin kıymetini bilmeyenler, tekmeleyen ayağı öperler.”

Birde su var değer bilmeyi kıymet vermeyi hiç bilmeyen insanlarda var bu hayatta. belkide yetiştirililiş tarzında bi skinti vardı bilemeyiz. Fakat var böyleleride. belki onlarda hiç değer gormeden buyutulduler. fakat biz yinede Mevlana'nın dediği gibi değeri bilelim ve yanimdayken değer verelim.

İnsan elindekinin değerini maalesef bilmiyorum avucunu açıp kaçınca soğukluğu belki de tüm bedenine yayılıyor

Değerli şeyler o kadar sıradan gelir ki bize. Uzun zamandır bizimledir çünkü misal aile gibi, zaman gibi ama kaybedince büyük hüzünler yaşatır insana.

İnsan sahip olduğunun nankörüdür de ondan.

Ah bir bilsem… 🥲