Ergenliğimi şimdi mi yaşıyorum acaba ya?

Eskiden 15-18 yaşıma kadar babamla hiç çatışmazdık. Ben öyle hatırlıyorum. Ama nasıl ki üniversiteye başladım 19. yaşımdan sonra çatışmaya anlaşamamaya başladık. Babamı normalde hep sakin biri olarak bilirdim ama öyle çok değişti ki acaba diyorum benden dolayı mı. Her şeye karışır ve beğenmez oldu ve Allah korusun ama bende nefret duygusunu uyandırmaya başladı. Dediği şeylere gayet mantıklıca cevaplar vermeye çalışıyorum ama beni dinlemiyor hep kendi bildiğini söylüyor konuşturmuyor da. Bu sene o kadar yoruldum ki evde bunaldım ailem çok üstüme mi gelmeye başladı yoksa ben bu ergenliği şimdi mi yaşıyorum diye düşünüyorum. Suçu ilk kendimde arıyorum. Eskiden evden hiç bir yere ayrılmak istemezdim. Baskıyla büyüdüm bir de. Hep ailem beni sevsin diye hoşlanmadıkları hiçbir şeyi yapmadım. Babamla hep aynı fikirde olmaya çalıştım. Mesela istediğim bir şey olur ama ailem sevmez diye ben de sevmezdim ama içten içe isterdim. Böyle büyüdüm ben. Şimdi bile sizden nasıl kopucam ileride diyorum ama içten içe yalnız yaşamak istiyorum. Bir sene sonra üniversitem bitecek umuyorum atanırım. Gerçekten yoruldum. Artık kendi fikirlerimi dile getirdiğim için hoşlanmıyor olabilirler benden biliyorum ama bu zamana kadar onların istediği gibi biri oldum ben ne isterim diye düşünmedim. Pazartesi okul açılacak. Bu yönden rahatım sizce sabretmeli miyim? Babamın hakkını asla yiyemem. Okutturdu, kimseye muhtaç etmedi değerli hissettirdi. Bir şeyimi eksik etmedi. Allah razı olsun ondan ama gerçekten bazı şeyler hep yarım kaldı. Kendimi kaybettim onları mutlu edeyim derken