Yanlış insanlara değer verdiğinizi düşünüyor musunuz? Değer ölçünüz nedir?

Bir aralar veriyordum evet kısaca açıklayalım;

değer vermek hesap kitap işi değildir. çünkü bu bir alışveriş değildir. hissetmekle ilgilidir, samimidir, kalpten gelir ve karşılığıyla pek ilgilenilmez. elbette ki "gerçek" değerden bahsediyorsak bu böyle. gerçekten değer veren kişi önemsiyor oluşunu derecelendirmez veya bunun için bir had çizmez. verilen değerin başı sonu yoktur onun için. ama hissedilenin vardır, onun da sonu planlı olamaz.
değer verme işi biraz kendine ne kadar değer verdiğinizle de ilintilidir. karşınızdakine verdiğiniz değer size mutluluk olarak dönüyorsa sorun yoktur zaten. ancak sizin için önemli o insanın gözünde siz değersiz biriyseniz veya istediğiniz kadar değerli değilseniz, işte o zaman "ben" hemen kendini gösterir. bazıları için bu çok saniyelik bir çözüm olur. "o kim ki?, önemli olan benim" tuşuna basılır ve ortada değer falan kalmaz. bu saniyelik çözümü seçenler için değer anlayışı biraz yüzeyseldir. veya "ne ka para, o ka köfte" de diyebiliriz.
kimileri içinse bu durum ego patlamasıdır. karşılık bulamayan kişi karşısındakini fazlasıyla önemsediğini düşünür, buna inanmak ister. oysa bunun adı değer vermek değil, elde edemediğin veya ilginin karşılığını bulamadığın noktada aldığın yarayı iyileştirme telaşıdır. hazımsızlıkla ilgilidir ve bunu çoğu zaman kendilerine itiraf edemezler. zaten amaçlarına ulaşabildiklerinde de ortada yine değer falan kalmaz. kaçan kovalanır dedikleri şey bu olsa gerek.
sadece kişiye faydası olduğu için, ondan hiçbir zarar görmediği için yere göğe sığdıralamayan insanlar da vardır. "sözde değer"dir böylesi de. kendi halindedir bu insanlar, gel dersin gelir, git dersin gider. bir işin mi düştü bi' alo demeye bakar. ta ki, bir gün istenilene cevap vermeyinceye kadar. işte o gün "abi, ben bu çocuğu kardeşimden ayrı tutmazdım, öyle değerliydi benim için ama bi' işimizi halletmedi; bitmiştir benim için." tarzı bir cümle kaçınılmazdır.
neyse çok uzatmak istemiyorum. bu "haddinden fazla değer verdim, vah vah, ah ah" serzenişi hep garip gelmiştir bana. bir insana değer vermek ve bunun karşılığında değersiz olmak elbette çok üzücü buna sonuna kadar katılıyorum. "niye beni sevmiyor?" diye ağla, "neden bana bu kötülüğü yaptı?" diye ağla, "keşke eskisi gibi olabilseydik" diye ağla, böyle serzenişlerin olsun, bunları dert et bunu anlarım ama, haddinden fazla değer vermiş birinin ağzından "haddinden fazla değer verdim" cümlesi de çıkmaz gibi geliyor bana. çünkü gerçek değer böyle bir şey değil. gerçek değer kuyruğuna basıldığında teraziye konulacak bir şey değil.
gerçek değer annenin evladına verdiği değer gibi, saf, temiz, karşılığı ne olursa olsun kalpte yerini koruyan bir şey. karşındakiyle ilgili değil, kendinle ilgili, kendinden bir şey.

Coelho çok iyimser bir vaka olduğu için böyle bir önermede bulunması normal. Ben de ısrarla şunu söylüyorum: Bir kez doğru olmadığını düşündüğün bir şey yaptığında bu hata ikinci kez yaptığında ise yanlış olur. Yanlış insanların sana bir şeyler öğretmesi için önce biraz da akıl lazım. Ben her gün gazete köşelerinde kimin ne kadar akıllandığını görüyorum gayet.

Bizim için yanlış bir insan başkasının doğrusu olabilir ve bizde onun için yanlış kişi olabiliriz o yüzden bir insanın yanlış olup olmadığını iyice analiz etmeden yakın dostluk veya samimiyet kurmamak lazım