Mutlu olmayı bilmiyorum nasıl mutlu olabilirim?

uzunca bir süredir aklımı kurcalayan soru.

birçok ahbabımla meseleyi enine boyuna tartışarak sonunda cevabını verebildim.
öncelikle çevremin %99’u mutluluğun parayla mümkün olacağına kanaat getiriyor, bunu fark ettim: “param olsaydı, şunları satın alabilseydim çok mutlu olurdum.” bunu kabul edemiyorum. neden mi?
çünkü mutlu olmak öyle bir şey olmalı ki ona ulaşmak için sürekli bir şey yapmak zorunda olmamalısın. tabi ki yaptığın her şey için bir bedel ödemek zorundasın aksi imkansız. fakat bu para mı olmalı?

anlık mutluluklar, mutluluk mudur?

bana kalırsa, değil. mutlak bir şey olmalı. bu hayatta her şey karşıtıyla mevcut, biliyorum. fakat üzüntüler geçici olmalı, mutluluk baki.

peki ya bu nasıl olacak?

bu sorunun üzerinde gerçekten çok uzun bir süredir duruyorum. düşündüm, tecrübelerimi tarttım, gözlem yaptım, sonuca vardım. oldukça öznel bir sonuç tabi ki.
mutluluk denen şeyin tamamen geçmişle alakası olduğunu düşünüyorum. geçmişinde yaptıkların sana ne kadar faydalı olduysa, ne kadar doğru kararlar aldıysan, ne kadar doğru insanlarla tanıştıysan, geçmişin seni ne kadar az rahatsız ve pişman ediyorsa şu an da o kadar mutlu olabilirsin. (the worth/value theory of the good benzeri bir çıkarım bu aslında)
bu durumda ortaya çıkan tablo ise, 30 yaşına kadar aldığın yanlış kararlar doğrultusunda mutsuz olduysan seni mutluluk açısından parlak bir gelecek beklemiyor. çok mu acımasızca? belki.
bir diğer tablo ise “şuan”ın saniyeler geçtikçe “geçmiş”te kalması. burada kendimle çeliştiğimin farkındayım, bu sefer de ortaya çıkan engel şu: mutlu olmak için her anımda doğru kararlar almam gerekiyorsa, o zaman mutlu olmak için sürekli bir şeyler satın almıyorum ama her anımı hesaplamam gerekiyor. bu paradoksu çözersem başka bir pürüz kalmıyor.
sonuç olarak, mutluluk tanımımın, “nasıl mutlu olunur?”, sorusuna cevabımın içinde maddiyat geçen tüm cevaplardan daha makul olduğunu düşünüyorum.

İlgi duyduğunuz konulara odaklanın, onlara vakit ayırın. Sosyal ortamlarınızı değiştirin. Eskiler her zaman güzeldir, çocukluk mesela; açlık tokluk değildir mesele, saf sevgidir. Karşılıksız ilişkilerdir. Bu ve buna benzer nir çok şeyi düşününce, geçmişi özlemek gayet normaldir.. bir de bahsetmiş olduğunuz şey maddesel kavramlar, bunlar insanı bir yere kadar mutlu eder. Mühim olan ruhunuzu doyurmak bunlarda maddelerle olabilecek şeyler değildir.. ruhunuzs ne kadar bakıyorsunuz?

Geçmişe karşı özlem duyman seni geçmişe adls götürmeyecek bunu kabullen. Geçen geçip gitti artık. 10 sene sonra bu günlerini de özlememen için bu günlerinin kıymetini bilmeye çalış. İnsn mutluluk kavramı herkesin algısına göre değişkenlik gösteriyor ve halinden memnun olan sayısı gerçekten çok az