Her istediğini söyleyip kendine toz kondurmayanlar gözünüzde nasıl gözüküyor?

cevresindekilerden ona karsi buyuk ozveriler beklerken, ozveriyi falan bir kenara birakalim, en kucuk bir dusunceli davranisi bile kimilerine/bircoguna gostermeye tenezzul etmeyen insan.
kimileri bu isi o kadar dogal bir sekilde yapar ki uyanana kadar sizi bile durumun boyle olmasi gerektigine inandirabilir. cogunlukla kendilerini baskalarindan cok farkli ve ustun gorurler. bu nedenden dolayidir ki kimi zaman karsindaki insanlari asagilamaya layik gorurler, onlar icin karsi taraf bunu zaten hakketmistir.
bu insanlar beni soyle dusuncelere gark ederler:
"birilerinin bos insanlar olduguna kendilerini inandirip kendi kendilerine kendi doluluklarini mi ispat etmeye calisiyorlardir, bu bir ic savas midir? boylelikle kendilerini sevebilecekler midir? aslinda sanki bunlar daha cok kendini o kadar sevemeyen ama bu tur bir ego tatminiyle bu hale ulasmaya cabalayan insanlardir.. ama acaba insanlari genel olarak sevmeden, onlari hor gorerek bu basarilabilir mi?
bu kendini baskalarina kanitlama cabasi olmasa gerek cunku baskalari kisinin bu ozelligini farkettiklerinde zaten ona karsi pek bir sevgi beslemeyeceklerdir. ama bu yol kendilerini sevmelerine de yaramaz gibi.. o zaman herkes icin sacma canım, bosu bosuna kisinin kendini ve etrafindakileri yiprattigi bir durum degil midir? bir insanin bencil olmaktan nasil bir cikari olabilir?"

Egoist, itici...