Tüm korkuların sebebi bilinmezlik mi?

Korkunun biyolojik bir tepkiden çok daha öte olduğunu vurgulayan tespittir. korku zaten, korku öznesini bulamamaktan kaynaklanan histir. korkunun sebebi bulunamazsa mücadele de edilemez.

ormanda yürürken bir arslanla karşılaşıldığında hissedilen korku; vücudun salgıladığı adrenalinle ilgilidir. beyin, arslanı görür görmez duruma karşı çözüm üretmeye başlar, ihtimalleri gözden geçirir.

peki arslanla karşılaşılmazsa ne olur?

birey bu sefer de arslanın olup olmama ihtimalinden korkar. çünkü beyin “ormanda arslan olabilir” sinyalini gönderip durmaktadır.

yani arslanla karşılaşıldığında korku bitmektedir. tüylerin diken diken olması, kalbin hızlanması gibi tepkiler biyolojiktir.

peki korku biyolojik değil midir?

kanımca sevgi ne kadar biyolojikse korku da o kadar biyolojiktir. biyolojik olmayan korkuya bir örnek:

“sokak tamamen bomboş. tek katlı evlerin arasından ilerliyorum. hayır asla sağa ve sola bakmamalı. evlerin pencerelerden bakan birileri var. yeşil adamlar... suratlarını görsem delireceğim. asla başımı hareket ettirmemeli. arkamdan yürüyen bir şeyler var. bir şarkı mırıldanmazsam pıtırtılarını duyacağım. arkama bakmamalıyım! bakarsam delireceğim...”

bu monologta birey korku öznesini bir türlü bulamamaktadır. zira öyle bir özne yoktur. korkunun kaynağı belirsizdir. bu yüzden hissedilen şey süreklidir. beyin normal korkulara verdiği tepkinin aynısını verir elbette: kalp atışları yine hızlanır, vücut yine terler. ancak bu tepkiler bir çözüm yaratmaz. zira mücadele edilecek unsur belirsizdir.

yani korku, korku öznesi bulununcaya kadar süren ve kaynağı bilinmezlik olan bir duygudur.

Peki ya korkulan şeyin başa gelmesi! o daha büyük bir çaresizlik değil mi?