Son zamanlarda hiç iyi değilim ne yapmalıyım bir yorumlayın?

4 yıl önce babamı kaybettim. Benim için ağır bir taravmaydi. Hep babamın istediği gibi bir kadın olmaya çalıştım. 2 üniversite bitirdim. Dahada devam edeceğim. Güçlü ayakları yere basan kimseye muhtaç olmayan bir profil olmak istiyordum. 3 yıldır sevgilim var. Başlarda her şey çok güzeldi daha sonrasında başına kötü olaylar geldi. Her zaman yanında oldum. Hep destek oldum ona. Uzun bir süre ben koşturdum onu. Kolay elde edilmek istemedim açıkçası. Canım bir şey istese gece uykusundan uyanıp ne yapar ne eder o saatte bulur getirirdi. Sonra bir anda her şey çok değişti. Ona madde kullanıldırdıklarını öğrendim. Ve maddenin etkisi altındayken beni aldattığını. Bir süre ayrıldım. Ama yine olmadı. Dayanamadım affettim. Kendime olan saygımı yitirmiştim. Onun kalbi kirlenmişti. Doğru olmayan şeylerde yapmıştı. Düzeltebilecegimi umut ettim. Hep çabaladım. Maddeyi tamamen vücudundan atti. En azindan bunu başarabilmiştim. Annesi yoktu onun. Ona bir anne gibi yaklaştım. Bir anne nasıl evladını düşünürse öyle düşündüm onu. Bu yanlış biliyorum belki de çok sıktım. Okuması için elimden geleni yaptım. Onun için ölümü bilr göze almıştım. Bir kavga esnasında ona silah doğrulttuklaında önüne geçtim. Biri kılına dokunsa bütün dünyayı yakacaktim. Bütün bu olaylar olurken psikolojim iyi değildi. Sürekli olarak ayrılmak istediğimi söyledim. Başlarda ayrılamayız diye ısrar etti. Ayrilamayacagima o kadar kendimi inandirmistim ki.. Sonralarda ayrılırsan bazı şeyleri anlatırım diye tehdit etti. Öyle bir yapmayacağını çok iyi biliyorum. Hatta bir keresinde intihar ederim falan diyordu. O zamanlar madde kullanmıştı. Bırakamadım onu yine. Bende gidersem kimsesi yoktu. Seviyordum ama aynı zamanda da nefret ediyordum. Anksiyetem olduğunu öğrendim. Çok ileri düzeydi. Psikolojik bir rahatsızlık olmasına rağmen artık o kadar ilerlemişti ki organlarıma zarar veriyordu. Sürekli mide problemlerim, baş dönmesi, egzama. Yeni yeni kaslarımda çok kasılma oluştu. Sanki bedenim benim değilmiş, ben bir iskeletim ve vücudum sadece bir et parçaymış gibi hissediyorum. Heryerim uyuşuk. Kollarımı bacaklarımı kesseler rahatlayacakmişim gibi.. Her neyse zaman geçtikçe kavgalar başladı. Bana hakaret etmeye. Küfürler etmeye başladı. İstemediğimi küfür sevmediğimi söyledim. Şahsıma yapıldığında kavga çıkıyordu. Özür diliyor ertesi gün ayni şeyleri tekrar yapıyordu. Döngüye girmişti. Sonrasında vurmaya başladı. Ciddi bir şiddet değil ama koluma vuruyor mesela ve ağrittigina inanmıyor. Vurmadim bile dokunmadım bile diyor. En sonunda kırıldığımı anlasın diye sessizleştim. Kabuguma çekildim. Her lafına sustum. Şimdi ise anlıyorum ki ben kendimden vazgeçmişim. Kendime saygımı yitirmişim. Ben böyle değildim. Nerede hata yaptım...