Terkeden her zaman suçlu mudur?

Tek başıma çabalıyordum. Sevdiğinden emin değildim şimdi eminim. Kal bile demedi giderken, sonrasında ulaşmaya bile çalışmadı, biz başarırız aşarız demedi. Öylece kabullendi işte. En çokta, sevmekten geliyor bunlar başıma o zoruma gidiyor.

7 aydır birlikteydik. Herkese karşı her denileni yapan, ama bize gelince bir suri bahane üreten, bize zarar veren şeyleri yapmaya devam eden, neden sorusunu sorunca da ben böyleyim diyen biriydi. Günlerce ortadan kaybolurdu, ben neredeydin diye sorunca rahatsız olir hiç bir şey olmamış gibi devam etmek isterdi ama ben huzursuz ve mutsuz devam edemezdim. Araya soğukluk ve mesafe girerdi kendini açıklayıp beni rahatlamadığı için. Defalarca uyardım onu, yapma sana olan zaafımı kullanma, gidemem sanma derdim ciddiye almazdı. Aglatirdi üzerdi sonra da beni neden ağlatıp böyle sakin kalabiliyorsun diyince "ben ağlama diyom sen ağlıyon" diye bir cümle kurardi. En çokta bu halleri bu kararı almama itti beni.

Biliyorum doğru bir karardi. Ama canım acıyor. Özlüyorum. Ben sevgisiz büyüdüm onunla eksik yanlarim tamamlanmış gibi hissediyordum hep. Umduğunu değil bulduğunu yermiş misafir diye bir söz varya benimkisi tam öyle oldu. Çok başka hayal etmiştim. Olmadı.

Evet umarım bunun farkındadır. Tek kötü sözüm olmadı, şahsına dualar ederek çıktım hayatından. Nasıl girdiysem hayatına öylece de çıktım. Saf temiz ve beklentisiz. Tek isteğim beni önemsediğini görmekti. Maddi manevi verdiğim bütün vefami helal ettim tek göz yaşlarımı helal edemedim.

Acayip içim acıdı şimdi siz öyle diyince. Ama öyleyse Allah'ın memnuniyeti insanıkinden çok daha önemli.

Çok sağolun 🥀🌿