''... olmasa, inanmazdım asla. '' dediğiniz bir şey var mı?

Hayatımızın aslında bir ana bağlı olduğunu, ölümün nefes gibi yakın olduğunu bilirdim, tecrübe de ettim. Ama 1 ay önce 16 yaşında kuzenimi kaybettim. Bu kuzenimin annesi babası doktordu, ikisi de önde gelen cerrahlardan şehirde. Binlerce kişiyi iyi ettiler. Ama kendi kizlarina çaresizce bakakaldilar sadece. Onlarca doktor geldi kimse bir şey yapamadı. O zaman ölüme ne olursa olsun çare olmadığını daha net şekilde anladım.

Ben küçükken düşünürdüm, "elif ne şanslı kız, hasta olsa hemen iyilesir annesi babası doktor" diye. Keşke öyle olsaydı. Yaslarimiz da yakındı, bir kere ikimizin oynadığı bebeğin kafası yerinden çıkınca elif "babam bana dermansız dert yok, bu da iyileşir merak etme" demişti. Elif de kendisi beyin hasarindan vefat etti, keşke dediği gibi olsaydı, keşke.

Bu kaza olmasa, ben inanmazdım gül gibi kardeşim bildiğim kızı mezara koyacağıma, ölümün bu kadar da yakın olduğuna inanmazdım, halbuki biz yarın bile burada olmayabiliriz, belki son kez uyku uyuyor da olabiliriz, belki son yemeklerimizi yedik bile. Bu yüzden incinmemek ve incitmemek, gönül almayı bilmek gerekiyor. Ayıptır söylemesi, o gün sarma yapmıştım. Elif aynı zamanda komşumuz, götüreyim yesin demiştim de meşguliyet çıkınca kaldı öyle. Kim bilir belki son görüşümü kendi elimle ittim, belki de o gün ben gitsem daha geç çıkacaktı, kaza olmayacaktı. Hayat çok kısa.

Ben eliften biraz daha büyüktüm, küçükken annemi opermisim, elif de yazık bebek oldugundan kendi annesine sevgisini gösteremiyormus pek. Elif'in annesi, benim anneme dönüp "Kızım ne zaman senin kızının yaptığı gibi beni sevecek" demiş. Annem de "çok çabuk büyüyorlar, gelir o zamanlari" demiş diye anlattılar. Şimdi ben annemi de Elif'i de kaybettim. Bu hayatta kimsenin hayatımızda kalıcı yeri yok. En yakınına bile bir şey gelmez elinden. Ölümler olmasa ben gönül alan biri olmazdım, ölümler olmasa kim bilir Allah'a inancım sarsilmis olacaktı, ölümler olmasa ben dünyada huzur olduğuna inanırdım, halbuki dünyada kimseye huzur yok, dünya döndükçe, biz Rabbimize kavuşmadan önce huzurlu olamayız. Ben işte bunları yaşamadan, bunları da bilemezdim.

Vardır benim de ancak ispatını gördüğümü düşündüğümde inandığım şeyler.

Gördüğümüz, duyduğumuz veya dokunduğumuz şeylerin var olduğunu bile ispat edemeyiz dediğiniz gibi. Ama her şeyden bir “tam” anlamıyla emin olma isteği var herkes de. Her şeye şüpheyle yaklaşır gibiler, gibiyiz..

Bununla ilgili bir durum yaşadım geçen gün.
Bir arkadaşımız yardım parası topluyordu. Hemen hemen hepimiz çıkardık bir şeyler verdik. Diğer bir arkadaşım sorgulamaya başladı nedenini, nereye gittiğini, kim olduğunu vs. Yardım toplayan arkadaşı bayağı sıkıştırdı açıkcası. Kendisi de güvenilir bir insandır böyle şeylerle ilgilenir uzun zamandır. En son olsun gerek yok içinden vermek istemek gelmediyse verme dedi. Öyle bir huzursuzluk yaşanmıştı. Ama gerek var mıydı buna? Yoktu elbette.