Cehalet mi mutluluktur yoksa bilgili olmak mı erdemdir?

İyi bir bakış açısı..
Ancak , salt cehalet sadece bilgisiz demek değildir. Aslolan temel ahlaki değerlere sahip olabilmektir. Olayın erdemli kısmı bu.

Eğer hakikat olan şey akıl tarafından sürekli yanılabiliyorsa iyi olmanın ya da kötü olmanın bir anlamı var mıdır?
Söz konusu insan beyni us tan ibaret değil. Bazılarımız en basit matematik denklemlerinde bile yanılıyoruz. Eğer herşeyi paranteze alırsak herşeyden şüphe edersek iyiden ve kötüden de şüphe etmiş oluruz. İyiyi kutsal sayabilmemiz için bi yerden sonra Kierkegaard gibi hiç şüphe duymadan yaratıcıya teslim olmalıyız. Bu da kimisi için çok zor.. 😔

Referans alınan olgu önemli. Mesela Yaratıcı.. En sağlam referanstır.
Ayrımı doğru yapabilmek için , muhakkak referans alınacak bir olgu olmalı.

Şüpheci ve varsayımlarla yaklaşırsak her kabul kendi içinde başka sorulara yol açıyor örneğin tek bir yaratıcı var. Diyelim ki bundan şüphe etmiyoruz. Bu yaratıcının iyi mi kötü mü olduğunu nereden bilebiliriz. Ancak kutsal bir dini ya da kitabı referans aldığımızda şüphe görmeyiz. Ama en ufak bir şüphe insanın bilmeye o kadar yaklaştırırken umutsuzluğa da o kadar yaklaştırıyor.

Burada , fayda veya zarar ögesi devreye girer.
Faydalı olan iyidir , zararlı olan kötü. En basit mantık yürütme durumu böyledir.

İşte dediğim şey de tam bu fayda zarar olarak bakmak kabul etmek zorunda kalıyoruz yaşamı kolaylaştırmak için. Fakat bu kabulleniş hakikatin kendisi olmayabilir.