Karakterim hiç istemediğim bir şekilde değişiyor?

Biraz uzun olabilir kusura bakmayın lütfen. Ben aile evinde aşırı saygı görerek büyüyen o çocuklardan değildim. Hep kendi doğrularını, bildiklerini dayatarak büyüttüler. Onunla konuşma, buraya gitme yoksa bak sana böyle böyle yaparlar, başına bu gelir diye diye korkuyla büyüttüler beni. Doğru bildiğim şeyi, haklı olduğumu düşündüğüm konuları savunmam hep saygısızlık olarak adlandırıldı. Bir noktadan sonra susmaya başladım ve alıştım bu duruma. Sonra aşık oldum, evlendim ve ailemin yaptığını eşim yapmaya başladı. Ben aramızda sorun çıkmasın diye haklı olduğumu bildiğim konularda bile susarken o bundan cesaretlenip kendini haklı gördü. Daha çok üstüme gelmeye başladı. Onu affedebilmek için hep bana yaptığı iyi şeyleri düşünüp kendime vicdan yaptırırdım çünkü o kendini affettirmek adına bir şey yapmazdı. Aptallık olduğunu biliyorum. Asıl sorun şu ki şimdi sevdiğim insanlar bana be yaparsa yapsın, ne kadar kızdırsalar da kırsalar da bir noktadan sonra ama bak bana böyle böyle güzel şeyler de yaptı diyerek vicdan azabı çekiyorum. Kendimi affetmeye veya duygularımı görmezden gelmeye programladım sanki. Bazen içinde bulunduğum durum o kadar ağır geliyor ki yaşamak istemiyorum, keşke bir şey olsa da ölsem kurtulsam derken buluyorum kendimi. Dışarıya karşı sürekli gülüp eğleniyorum çünkü üzgün oluşum kimsenin umrunda değil, yaşadığım zorluklar kimsenin umrunda değil. Bunu bana bile isteye yaşatmış olsalar dahi. Ben nasıl çıkacağım bu durumdan?