En kötü gecenin bile sabahı olur mu?

Biraz nefes al. Çaresizliği düşünmek yerine umudu düşün. Hayata hep olumsuz taraflarından bakma. Olumlu yanları çok ama biz olumsuz düşündüğümüz için olumlu taraflarını göremiyoruz. Güzel fırsatları ve olasılıkları da göremiyoruz ve kaçırıyoruz.

Biyolog olarak basitçe şöyle anlatayım. İnsan kendi kaderini kendisi belirler. Çaresizlik düşünüyorsun, bunu beynine şartlandırıyorsun, beyin bir yandan bunun üzerine sinaptik ağları kurarken diğer yandan beynin endokrin sistemini uyarıyor, serotonin seviyen düşüyor ve artık beyin çaresizlik gibi düşündüğün olumsuz düşüncelere, duygulara bağımlı hale geliyor. Sen bırakmnak istesen de bu defa beyin bağımlı kaldığı şeyi istiyor. Düşünceler, hisler, duygular siz istediğiniz için bir parçanız haline geliyor. Ve sürekli bunları tekrarlıyor ve deneyimler halini alıyor. Sonrasında yükselen cortisol seviyesi nedeni ile korkunç ve acı dolu bir hayat olacak...

Ancak tam bir kararlılık ve teslimiyet ile olumlu düşünürsen, hayata olumlu tarafları ile bakmayı tercih eder ve bunları deneyime çevirdiğin zaman beyin yavaş yavaş olumsuzluk üzerine kurulu sinaptik bağlantıları kaybeder ve yerine olumlu düşünceler üzerine sinaptik bağlantılar kurulur. Sürekli bu olumlu düşünce ve deneyimleri tekrarlarsan beyin artık bunu bağımlı hale getirir ve olumsuz düşüncelere ve olaylara karşı savunmasını kurar. Bir yandan beyin endokrin sistemini tekrar stimule eder yani uyarır ve serotonin seviyen artar, cortisol seviyen düşer. Artık birbirinden güzel fırsatları görür, değerlendirmek ister ve olumlu bir kader belirlersin...

İş sende bitiyor.