Kendinizle baş başa kalmayı sever misiniz?

Bedenle ruh, yaşayan her insan için bir bütün olarak gözükse bile insanın ruhunun ayrı yerde ve bedeninin ondan çok uzakta olduğu noktalar olabiliyor. bulduğum ilk fırsatta ruhumu gezintiye çıkarmayı seviyorum. bazen bir tatile veya kapkaranlık bir gecenin en kuytu köşesine gönderiyorum onu. sanırım kendimle baş başa kalmak işini beceriyorum ben. rüzgarla güneşin karıştığı yerde oturuyoruz.. keyifler yerinde.. kahkahalar havada uçuşuyor.. kalabalık da.. içmişim de hafiften, karnım ağrıyor gülmekten.. sonra yükseliyorum.. kendime bakıyorum yukardan, gerçekten içimden geçenleri söyleyebilsem bunlar mı olurdu kelimelerim? gerçekten hissedebilsem bu gülüşler mi olurdu sonucu, yoksa gözlerim dolar mıydı hafiften? gerçekten rahatlamak istesem dönüp sorar mıydım? ve bir cevabının olmamasına kızar mıydım? e🌼n zoru, kendi en kolayı yapmış, neye eğleniyor koca kalabalıkla.."bazen ummadığın zamanlarda, ummadığın şekilde başbaşa kalırsın kendinle işte.. bedenin çok başka bir yerdeyken, ruhun gezinir başka yerlerde... sanırım kendimle baş başa kalmaya ihticim var baksana hayali bile çok güzel.✌️

Bazen özelliklebtek başıma yemeğe çıkarım sinemaya giderim hatta insanların tek gitmeyi garipsedigi konser vs gibi etkinliklere de giderim. tabi arkadaşlarla gitmek de güzel ama kendimle de başbaşa kalmam gerekiyor psikolojimin sağlığı için. Ve bu güçlü de hissettiriyor benim kimseye ihtiyacım yok kendi kendime de yetiyorum gibisinden

Bıraksalar yalnız yaşarım o kadar seviyorum yalnızlığı. Ruhum da aç sanırım yalnızlığa, büyük ihtiyaç. Ama modum düşükken yalnız kalmamalıyım, bu dönemlerde daha çok yanımda insan istiyorum, eğer yalnız kalırsam kendimi daha çok üzüntüye çekiyorum, o çukurda buluyorum kendimi.