İnsanların samimiyetine inancınız kaldı mı?

Duygular, tutumlar ve insanların bakış açıları çok ilginç bir saha.

Üniversite bir sınıf arkadaşım dönüp bana bir konudaki duruşumun sinir bozucu olduğunu söyledi sınıf içinde. Cevap hakkı falan vermeyip azarlar modunda söyledi bunu da. Şok etkisiydi, döndüm arkadaşıma ve onun da şaşırdığını, sinirlendiğini gördüm. O gün o kişiye kızdım, niye sınıf içinde azarladı ki dedim kendi kendime. Meğer o kişiye kızmaya hakkım yokmuş, neden bilir misiniz? Çünkü o kişi dürüst olduğu kadar açık sözlüymüş de. Samimiyetle duygularını söylemiş. Ben bunu yıllar sonra, iki yüzlü, riyakâr, daima çıkar güden, istediği olmadığında içinden çirkin hayvanlar çıkan, tek dertleri kendi dünyalarını ve kendi rahatları olan ahlâkî mânada hem kötü, hem de ön görülemez nice saçma karakteri gözledikçe ve tanıdıkça anladım. Meğer samimiyet aslında içindekini saklamadan olduğu gibi görünmekmiş...

Vel hasıl, maalesef toplumda samimiyetini içindekileri olduğu gibi döken insanların azlığından ötürü insanların "netliklerine" olan güvenim sarsıldı.

Ama birileri daima iyi olacaktır çünkü o az sayıdaki kişilerin fitrî olarak mayalarında güzellik, iyilik var. Onlardan olabilmek, o gibileri dost edinebilmek dileğiyle.

Samimi olacaksın ancak herkese olmayacaksın. Samimiyeti görenler kendilerine alıyor hemen. Kendisinde eksik olanı, başkasından almak marifet ve başarı sayılıyor. Utanmaz ve yüzsüz insan sayısı çok fazla, özellikle kullanıldığı için öfke dolu olan, bir niteliği olmayıp işe yarar gibi olmaya çalışanlar. Özellikle hayallerini ve umutlarını tüketen ve seni de eksiltmeye çalışan insanlardan uzak duracaksın.