Yetim gibi hissediyorum?

herkes asiri saf masum iyi kalpli oldugumu söyler nefret ediyorum bu halimden kendimi de değiştiremiyorum anneme bağlıyorum bu huylarımı oda aşırı duygusal masum saf biri babamda tam tersi sert acımasız bize hic babalık yapmadı abim bile daha fazla babalık yapmıstır küçükken de fazla görmedim babamı hayal mayal hatirliyorum büyüklerim bile diyo yetim gibi durma diye bu utangaclıgım saflığım nasıl geçer tüm ilişkilerimde ezilen taraf ben oluyorum nasıl değiştirebilirim bunu ne yaptıysam olmadı