Kendimi salak gibi hissediyorum?

Arkadaşlar anlatmadan önce sizden tek ricam önyargıyla okuyup yorum yapmamaniz çünkü hayatta herkes eşit şartlarda değil. Her neyse ben sevgisiz büyüdüm küçük yaslardan itibaren fiziksel ve psikolojik siddete maruz kaldım annem bipolar hastasi onunla birlikte bende cok etkinlendim psikolojimi bozdu vs babamdan da pek ilgi goremedim kendisi bilincsiz bir ebeveyn. Bla bla derken liseden itibaren hep kötü arkadasliklar edindim ve ciddi kotuluklere maruz kaldim universiteye geçtiğimde sanssizligim yine yakami birakmadi bu arada cok guzel bir kizim (sadece kendimi betimlemek icin dile getiriyorum kibir olarak algilanmasin) universite de dislandim cok yalniz kaldim aile baglarimda olmadığı icin yani sirtimi dayayacak yuregimi acip beni yönlendirip bana sevkat veren hickimsem olmadi bu yuzden hep yanlis secimlerim oldu hemen inandim guvendim kotuluk gördüm okulu birakmak zorunda birakildim cunku yine fiziksel ve psikolojik siddete ugramistim simdi tekrar devam ediyorum ama artik kendimi aptal salak hissetmeye basladim olaylar ve durumlar karsisinda saglikli secimler yapamiyorum gorunusum de dikkat çektiği icin art niyetle yaklasmaya calisan cok insan oluyor cok cabuk insanlara icimi aciyorum güveniyorum konusuyorum uzun zamandir yalniz kalmak beni psikolojik olarak buna itiyor insanlarin bazen yapabilecekleri kötülüklerini kestiremiyorum kafa yorgunlugum da var cevremde ki cok insandan salaksin hakaretine maruz kaldim üzülüyorum yasamak istemiyorum artik son bir umit buraya yazdım belki bir belirti bir farkindalik yakalarim umuduyla. Cok uzun yazdim kusuruma bakmayin sadece kendimi iyi ifade etmeye çalışıyorum ve dediğim gibi kırıcı olmadan yorum yapin lütfen