En muhteşem yerlerde geziyorum ama aslında ruhum yok. Sanki bir şekil var herkesin gördüğü, dıştan bakınca konuşuyor, gülüyor hatta bazen oldukça yüksek bir enerjiyle modu çok yerlerde olan diğer insanları hayata bağlıyor ama bağladığı o hayatta kendisi yok.
Yaşıyor…
Hem de öyle iyi yaşıyor ki. En güzel kıyafetler üstünde, en güzel saçlar başlar makyajlar, arabalar, evler.. ama içinde kendi gerçekte yok.
Ben nerdeyim bilmiyorum ve kendimi tam olarak nerde bıraktım da kaybettim onu da unuttum. Ne tam bir mutluluk olabiliyor ne tam bir çöküş yaşanıp çıkılabiliniyor. Çünkü ruhum kaybolmuş bir yoklukta.
Tüm denizler benim ve maviler yüreğimin. Ama yüreğim, mavileri bırakıp çoktan gitmiş.
Çığlık sessiz atılır. En çok bağıran en çok susandır. Ve kendini kaybedersen bir daha kolay kolay bulamazsın. Kendine sahip çık, bırakma…