Artık hayattan zevk almıyorum?

Her şey boş gelmeye başladı artık. Hayattaki tek atraksiyonum rüyalarım. Aylardır -hatta yıllar- evden dışarı çıkmaya çıkmaya dışarı çıkma fobim oluştu. Hayat akıp gidiyor ben bu dört duvar arasında ömür çürütüyorum. Kendime hiçbir şey katmıyorum aksine zamanında kattığım şeyleri bile çöpe atıyorum bildiğin bomboş bir insana dönüşüyorum hatta boşluğun ta kendisi oldum bile denebilir. Ne yapmak istediğimi, ne olacağımı, nasıl yaşamaya devam edeceğimi, neleri sevip nelerden nefret edeceğimi, nelerle gülüp nelerle ağlayacağımı, nelerde umut bulacağımı, neleri hayattan çıkaracağımı... Bilmiyorum. Sabah kalkıyorum boş, akşam yatıyorum boş, ondan sonraki günler, haftalar belki de aylar yine boş. O boşluk hissi o kadar yoruyor ki ruhumu ne sabah enerjiyle kalkasım geliyor ne de akşam mışıl mışıl uyuyasım. Ölmek istemiyorum ama yaşamaya devam etmek hiç istemiyorum hiç var olmamayı dilerdim fakat ne çare. Birkaç ay sonra üniversiteye gideceğim ama nasıl gideceğim inanın bilmiyorum. O kalabalık, o insanlar, o otobüs, o sokaklar... Korkutuyor nedense. Onu geçtim nasıl iletişim kuracağım, nasıl sosyalleşeceğim, nasıl çevre edineceğim, nasıl derslere odaklanacağım, nasıl hedeflerimin peşinden koşacağım? Onu da geçtim üstüme sinmiş bu bıkmışlıkla, boşvermişlikle tüm bunları yapacak enerjiyi nasıl bulacağım?