Kendimi bir türlü kabul ettiremedim?

Ama gerçekten daralmaya başladım artık yeter benim eksikliklerimi konuşmaları. Kendi kızları da benim tutturduğum yerleri tutturamadı yks sınavında. Bunu diyince de gerçek hayat bu değil diyorlar. Annemin yüzüne de söyledim herkes kendi çocuğuna baksın dedim hala aynı. Herkesten nefret ediyorum

O zaman sen o evden çıkıp kendi hayatına odaklanacağın günü düşün sadece bunları düşünmek takılı kalmak haklısın insanı hayattan soğutur

Ben evlenmeyeceğim ki

O evden gidip hayatını kurmak için evlenmek zorunda değilsin ki bunu demedim zaten 🙃

Bunun için çabalayacağım. Kim olduğumu bir gün herkes anlayacak akrabalarım hariç. Çünkü onlar için en yükseklerde de olsam kuzenlerim kadar olamam. Yine de sonu benim için güzel olacak bir yoldayım. Ben ‘İrem bak kuzenlerine onlar öyle mi?’ denilerek büyütüldüm. Ayrıca ‘İrem bak milletin çocuğuna’ denilerek de… ama o milletin çocuklarının yanında da aileleri bana ‘Bakın İreme sizin gibi mi hiç’ denilerek yüceltildim tabii bizimkilerin umurunda değil ama… Kimse beni ciddiye almıyor ama herkesin beni çook ciddiye alacağı günler gelicek ben de o zaman ‘Kuzenlerime bakın onlardan isteyin.’ diyeceğim. O çok sevdikleri kuzenleri baksın

Çok sevindim bunun için 😊 aynen öyle olacak eminim ki 🙃

İnşallah çabalayacağım teşekkür ederim 🙏

Yardımcı olabildiysem ne mutlu bana rica ederim 😊

Onlara göre uyanık olmam lazım ama değilim. Her dakika iş yapmak zorundayım. Hep sosyalleşmem lazım değilim. Saf olmamam lazım ama safım. Telefonla oynamamam lazım oynuyorum. Kahul etmiyorlar yıpranıyorum. Çocukluğumdan beri kıyaslama yaptıkları için sosyalleşmeyip kendimi kapattım bunu diyince bahane uydurma diyorlar. Ben kendimi anlatamıyorum

Anlatmaya çalışma hiç anlamayacaklar.

Anneme şimdi dedim hemen tamam irem haklısın hadi görüşürüz işim var diyip kapattı. Ben yıldım artık