Tuhaf bir duygu herkes anlayamaz ama bana güç veren şey hiçliğe odaklanmak ve bu kötü döngüleri kiramadigim için artık çok alıştım.. Ve hemen hiçliğe yorumluyorum çünkü neden bunu yaşadığımı sebebini bilmedigim birşeyi sorgulama yeteneği de duymuyorum.. hiçlik en güzeli !
Şair diyor ya: "Yok öyle umutları yitirip karanlıkta savrulmak. Aynı gökyüzü altında bir direniştir yaşamak..." 🦋
İçimde ümit kalmadığı gün... İşte tam da o gün yaşayan bir ölüden de farksız olurum sanırım.
Bunun yanı sıra daha da umut dolu olmamı sağlayan birisi var artık. Onun ümitleri de ümit veriyor bana. Ben artık şarkı dinlemiyorum, şarkı söylüyorum sanki... Sanki... Sanki biraz daha fazla her geçen gün...💝