Böyle bir şeye kalkışmalı mıyım?

İyi değilim.

Aylardır hatta yıllardır evden çıkmıyorum. İnsanlar başta halime acıyıp yardım etmeye çalışıyordu ama aptal gururum yüzünden hiçbir uzatılan ele karşılık vermedim. Sorunlarımı kendim yarattım kendim halledeceğim dedim ama işler hiç öyle olmadı. Daha beter oldum. Artık onlar da pes etti ben de...

19 yaşındayım birkaç ay sonra üniversiteye gideceğim ama hiç gidesim yok. Zaten istemediğim bir bölüm gerçi istediğim bir bölüm yok. Kendimi tanımıyorum ne istediğime ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Bomboş bir hayat yaşadım, yaşıyorum ve gelecekteki hayatım da bundan farksız olacak. Eğer ki mucizevi bir değişim gösterirsem belki de bambaşka bir hayatım olabilir ama o değişim için ne iradem ne gücüm ne de buna inancım var. Zaten değişime inanmıyorum insan 7 sinde neyse 70 inde de odur.

Asıl sorun şu ki tahtalı köyü boylamaktan korkuyorum. Şu an nefes alıyorsam bu korkum sayesinde. Biliyorum çok büyük bir günah ama insanları mutsuz etmek, enerjilerini sömürmek, modlarını ciddi anlamda düşürmek de günah. Yaşayarak onca günah biriktireceğime bir kerede yapayım bitsin diyorum. Hem kendi hem de çevremdekilerin refahı için. Zaten varlığım yokluğum bir hatta var olmam fazlalık haline gelmeye başladı. Herkesi kendimden soğutmayı öyle başardım ki kimsem de kalmadı. İnsanlarla arama iyi ki yüksek yüksek duvarlar ördüm diyorum bazen en azından her şeyi daha kolay bitirebilirim onlar da daha kolay unuturlar.

Böyle bir şeye kalkışmalı mıyım?