Kaçtıkça sizi kovalayan duygularınız var mı?

Var kendimden kaçmak... diğer bütün kaçış türlerinden çok daha çetrefilli, çok daha maharet isteyen ve ilginçtir ki, çok daha popüler bir şeydir. işler karmaşıklaştıkça insanların onlardan uzak durduğu görülse de su gibi bir istisnadır kendinden kaçmak, soğudukça çoğalır su gibi. kaçtıkça kaçasınız gelir yani. kendinizle aranızı açtıkça açasınız gelir. en başlarda neyden kaçtığınızı bile bilmezsiniz. en az bildiğiniz şeydir zaten kendiniz. ve hayal kurarsınız. her şeyin tıkırında sürüp gittiği, çirkinlerin yaşamadığı, insanların yaşlanmadığı, sol omuzlardaki meleklerin var olmadığı mutlu dünyaların hayalini kurarsınız. her aynaya bakışınızda görüntüyle kendiniz arasındaki o mesafeyi doldurur bu hayaller. aynaların bir işe yaramaması da bundandır işte. yorgunluk...

kendinden kaçmazsın acıdan kaçarsın.. acıya sebep olan her şeyden kaçarsın aslında bazen.. en çok seni sevmemiş olan sevdiğinden kaçarsın.. en çok seni anlamayan dünyadan kaçarsın.. kendimi anlatamadım, kendimi sevdiremedim diye kendini kandıramayacak kadar yorulduğunda artık, bir tek kendini alırsın yanına.. geçmez acı, acı geçmeyecek anlarsın.. kendinden kaçarsın ama bir tek kendin varsındır yanında yine... en çok kaçtığın hep içindedir.. kimse, neyse...

insan bir tek kendisinden kaçamaz o yüzden herkesten kaçarsın ama kendinden kaçamazsın çabalama boşuna