Oha! Resimdeki kızın tenini ne öyle? Resmen ruha dönüşmüş, valla hayalet falan sandım. Neyse soruya geleyim yine dağıttım konuyu. Çevremde sürekli dert yakınanlar benimde sinirimi bozuyor elbette. Ama onlar da yardımcı olacağımı bildikleri için bana geliyorlar.
O yüzden elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum onlara karşı. Ama dertleşmek için gelmeyen, normal bir sohbette bile dertlenecek bir şey bulan kişiler... İşte onlara asla sabredemiyorum çünkü insanın bütün enerjisini sömürüyorlar ☯
İnsan kendini anlatmaya, dertleşmeye ihtiyaç duyar ama bu dertli olma durumu hep oluyorsa bu insan kendine nasıl tahammül edebiliyor diye düşünürüm, çünkü hep kendisiyle.
Yardım edebiliyorsam yardımcı olurum ama o insanın niyetine bakarım aslında.
Beni mi kullanmak istiyor, aslında güçlü de sadece dertlerini anlatmak için mi beni yanında tutmak istiyor, şayet öyleyse kendi kanatlarıyla uçabiliyorsa onu kendisine bırakırım ve onun için dua ederim ama bu insan gerçekten yardıma ihtiyaç duyuyorsa ve mutlu olmayı hiç öğrenememişse, herkes tarafından hayalet muamelesi görüyorsa, esas derdini bilmiyorsa onu ayağa kaldırmaya çalışırım, silkelerim, elimden geleni yaparım
İyi bir dinleyicim ama karşımdaki sürekli dert yanıp yanıp ben anlatmak istediğimde dinlemiyorsa kusura bakmasın dert babası değilim böyle bir durumda tahammülüm olamaz...
Eş, dost, kardeş, arkadaş bir yere kadar tolere edebiliyorum. Daha sonra bende kayış gerçekten de kopuyor. Kesinlikle böyle insanlar ile muhabbet etmek istemiyorum. Aşırı yoruyorlar.
Kendi derdimi kimseye dökmediğim için genelde dert dinlerim, çok güzelde dertleşir, yardımcı olurum elimden geldiği kadarıyla. Fakat bir yerden sonra aynı konu sürekli olarak konuşulunca sıkılabiliyorum lakin bunu belli etmem dinleyip yardımcı olmaya devam ederim.
Zordur o tiplere tahammül etmek, sanki bütün dünya onun etrafında dönüyor, tek dertli o, anlatır durur. Zaman zaman biz de kendimizi aynı durumda bulabiliyoruz ama fark eder etmez hemen geri çekiliyorum. İnsanız işte, her zaman konuşabileceğin, anlatabileceğin samimi birileri olmayabiliyor, olunca da insan kendini kaptırabiliyor, iş ki abartmadan farkına varıp durabilmek.
Şöyle kişilere tahammülüm yok Sürekli derdini anlatıp ama çare bulamayıp tavır koymayıp aynı şeyleri yaşayan sonra gelip ağıt yakan insanların dertlerini 5 dakika bile dinlemiyorum
Dert dinlerim ama sürekli negatifliğe katlanamıyorum ya. Ben yol gösteriyorum mesela o bahane üretiyor. Şunu yap diyorum ben onu yapamam, böyle yap diyoruö bu bana yaramaz, neden bana soruyorsun ya da dert yanıyorsun o zaman? Yani sürekli şikayet edip şikayet ettiği şeyi düzeltmek için hiç bir çaba göstermiyorsa daha fazla katlanmam.
Hayır hiç yok. Hemen uzaklaşırım o insanın yanından, enerjim bana lazım 😅
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(18-24)
+1 yıl
Yok. Bende bazen yakınıyorum ama insanlar buna saygı duymalı yani abartıya kaçtığı takdirde o insanla çok irtibata geçilmiyor. Adama napıyorsun diyorum ya bugün şöyle bir şey oldu.. diye başlıyor. Ulan bir kere de kısa cümle kur, ya da beni falan sor. Yok, illa otu boku yana yakıla anlatacak ömür törpüsü yemin ederim.
Genel olarak insanlara tahammülüm kalmadı ama dert yakınan kişi değer verdiğim biriyse derdini dinleyip yardımcı olmaya çalışırım. Dostlar ve sevgililer bu günler içindir
Tabikide yok. Dertsiz insan yok tamam elimden geldiğince derdini dinler akıl verir yardım ederim ama sürekli de aynı şeyler olunca dert babasımıyım derim
Epey sorunlu birisi olarak söylüyorum dinlemediğiniz her kişinin hayatından neler çaldığınızı tahmin edemezsiniz kimseye tek derdin o olsun senin ki dert mi daha ağırını yaşadım diye boş dönütlerde bulunmayın önemsediğimiz birisine çok büyük kötülük