İnsanları insan olarak görmeyi bıraktım (kendimde dahil), tedavi olmalı mıyım?

bana omuz atan danışmanım ihanet eden dostlarım aşağılayan ailem artık beni kızdırmıyor insanlar gözüme evrak, masraf ve sosyal bir canlıdan öte göremiyorum. Hayatı dışarıdan izliyorum. gülüyorum eğleniyorum ama bunlar hep rol nefesimi tutuyormuş gibi hissediyorum üzgün değilim. ölmek isteyince zihnim ve vücudum tuğla bir duvara çarpmış gibi hissediyorum arkamda/hayatımda karanlık var diye öbür tarafta da ya beni karanlık bekliyorsa diye sadece tuğla aşınıp bana beyaz ışığı gösterene kadar bu karanlıkta vakit öldürüyorum