Birinin sıkıntısı başkalarını ilgilendirmek zorunda mi?

Uzun süredir sıkıntidayim. Huzurlu değilim ve özümü de kaybediyorum. Insanlarla iletisim kurmak istiyorum. Ama bu sıkıntının icindeyken iletisim de kuramiyorum. Ama bir kac kere aileme açtım. Randevu aldik sonra iptal ettim ne dicem diye. Ama ne zaman sıkıntımla annemin ilgilendiğini hissetsem huzura, çözüme daha rahat kavuşabilcegimi hissediyorum. Ama sürekli onu sıkıntımla rahatsiz da edemem. Çünkü o anlik rahatliyorum. Çözümü tam olarak nasil bulucam bilmiyorum. Sonra yine yalniz ve caresiz hissediyorum. Kimse sıkıntımı dinlemek zorunda değil gibi hissediyorum. Bu his de zaten direk ayni kötü konuma sürüklüyo. Ne yapmaliyim hiç bilmiyorum.