Bence adaletin sağlanması en güzeli?

bir ülkenin vicdanın temiz ve serin olması için gereken başlıca unsur. umarım birazdan yazacaklarım ajitasyon ve/veya zenginlik düşmanlığı olarak anlaşılmaz. anlatacaklarımda hepimizin olduğu kadar benim de suçum var. ne yazık ki sosyal adaletin ülkemde olmamasında değişen oranla hepimiz suçluyuz. bu vicdan rahatsızlığı ile yazıyorum;

''iki ay önce hastaneye bir adam geldi. oldukça kilolu görünüyordu, bir tahmin yapmam gerekirse 120 kilonun üstündeydi. adamcağızın üstü başı bakımsız hatta kirliydi. ne yazık ki yürüyemiyordu ve bundan da acısı kendisinin bir tekerlekli sandalyesi dahi yoktu. fakat o bunu; pazarda görmeye alıştığımız meyve sandıklarından derme çatma bir sandalye yaparak ve sandalyesine bisikletlere eklenen küçük üçüncü ve dördüncü tekerleri ekleyerek aşmaya çalışmıştı. tahtanın sertliği ise minderle çözülmüştü. elinde sonuçları ile kendisini getiren yakınını bekliyordu.

halbuki tıbben bu adamın bası yaraları oluşmaması için özel tekerlekli sandalyelerde oturması, havalı yataklarda yatması, cilt bakımının yapılması, kendisinin temiz tutulması gerekiyordu. maalesef o bunların hiçbirine sahip olmadığı gibi bildiğimiz tekerlekli sandalyelerin arka tekerlerinin büyük olmasından kaynaklanan hasta tarafından hareket ettirilebilir ve yönlendirilebilir bir elzeme bile sahip değildi. kendi başına hareket edemez, yönünü değiştiremezdi. o tamamen başkalarına bağlıydı. en temel hakkı; özgürlüğü kısıtlanmıştı.

bunu gördükten iki ay sonra antalya'ya aileme ziyarete geldiğimde lara tarafında bir alışveriş merkezine ulaşmadan önceki son durakta ard arda üç tane 250 milyar civarında (fiyatlarının böyle olduğunu bir arkadaşım söyledi) olan jiplerden gördüm. ajitasyona düşüp bakın bir tarafta tekerlekli sandalye bulamayan fakirler öbür yanda yüz milyarlık arabalarla pişti olan zenginler var demeyeceğim. biliyorum ki tam bir sosyal adalet imkansız. yine biliyorum ki bu ülkede birilerinin hep lüks arabaları olacak, birileri de yoksulluk çekecek.

ama benim derdim inanın ajitasyon yapmak değil. derdim tam olarak şu; milyarlık jiplerin birbirinden farklı olmayan alternatifleri var. mesela 150 milyara da jip alınabilir. zannedersem bu 150 milyarlık jip ile 250 milyarlık jip arasında araziye yönelik bazı teknik farklar olsa da (ki bu araçların off-road kullanılmadığını biliyoruz) lüks, konfor, getireceği statü açısından pek fark bulunmamaktadır. peki neden onlar 150 milyarlık arabaları değil de 250 milyarlık arabaları tercih etmektedirler? bu neyin çabasıdır?

sosyal adalet açığı kimlerin işine geliyor? kimler bu açığın bu kadar açılmasına göz yumuyor gerçekten bilmiyorum. ben kimsenin arabasının peşinde değilim. ben sadece alınamayan üç kuruşluk tekerlekli sandalyenin peşindeyim. o gün, o adamın altında bildiğimiz bir tekerlekli sandalye olsaydı ben bugün o üç arabayı zerre kadar önemsemeyecektim. ama bir yanda hareket özgürlüğü olmayan t. c vatandaşları diğer yandan yüz milyarları arabaya veren t. c vatandaşları oldukça benim içim hep acıyacak.''

kısaca demem o ki; benim 21. yüzyılda sosyal adaletten beklediğim; imkanlardan (sağlık, güvenlik, eğitim, hukuk, özgürlük) yararlanan son %1 ile ilk%1 arasındaki farkın azalması değildir. son %1'lik kesimin söz konusu imkanlardan yararlanma düzeyinin toplum olarak vicdanımızı rahat tutacak bir seviyeye gelmesidir. varsın o seviyeden sonra zengin daha zengin olsun. beni hiç mi hiç ilgilendirmez.