Artık neye mecaliniz yok?

Tahammül etmeye dahi tahammülüm yok, şöyle özetleyeyim;
Mücadele edecek gücün kalmamasıdır bünyede, ne insanlarla, ne kendinle, ne de hayatla. Tahammül mücadeleyi gerektirir çünkü.
Bir süre uzak durmak lazımdır insanlardan bu dönemde, hatta kalabilirsen kendinden bile. Bazen kendinle baş başa kalıp o düşüncelere dalmamak için her şeyi yaparsın, kuru kalabalıkların içinde yalnız hissetmeye bile boyun eğecek raddeye gelirsin, yeter ki kendinle kalma ama ona da katlanamayıp yine kendine dönersin, hayata bağlayacak ya da seni meşgul edecek şeyler aramaya çalışırsın, belki biri çıksa gelse her şey daha güzel olacak gibi gelir bazı anlarda fakat öylede olmuyor, kendinle mutlu değilsen kimseyle olamıyorsun. Sürekli bir şeylerin peşinden bir ton çaba sarfetmen gerekir ama aldığın yol bir iki adımdan öteye geçmez, sıkılırsın, yorulursun, sadece yatağına çakılıp öylece kalmak istersin.
O sahtelikleri kaldırabilecek duruma gelince tekrar dönersin eski hayatına ve tekrar aynı süreçler işte.