Hayatı ciddiye alamıyorum?

Hayatı ciddiye alamıyorum. Aynı zamanda ölümüde. Yakınlarımı kaybettim ve ağlayıp üzülmedim. Neden ağlayacağımıda bilmiyorum sonuçta hepimiz öleceğiz bilmiyorum sadece ciddiye alamıyorum hiçbişeyi. Belli bir karakterimde yok mesela ortama göre değişiyorum. 4 seneye yakın oldu en son neye ağladığımı bile hatırlamıyorum. Herşeyi hayatın kanunu olarak görüyorum hiçbi duygusu düşüncesi olmayan robotlara dönüştüm. Küçükken hastaydım o zamanlarda robot gibiydim. Annem şimdi 50 yaşında ve MR a girerken korkmuş girememiş hatta. Ben daha 7 yaşındayken hiçbi duygum düşüncem olmadığından korkmamıştım. Bu ne zamana kadar devam edicek hiçbir fikrim yok.

Mesela yanımda biri ölse cidden onu düşündüğümden değil ona yardım etmeyi öğrendiğim için yardım ederim

Ve kimse bilmiyo gerçek düşüncelerimin duygularımın bu olduğunu bilseler yanımda durmazlar galiba.