Anskiyetem var artık bıktım?

Eskien daha fazla idi artık geçiyor ama hala etkisi var, kendimi dışarıda gezinerek engelleyebiliyorum bu durumu daha doğrusu dışarıdada kendi kendime konuşuyorum millet bana bakıyor. Hiç fark edemesemde artık kendi kendime kurguladığım hayali dünyada konuşarak tatmin oluyorum, ailemde bu durumda beni çok anormal görüyor. Artık ben bile fark edemiyorum. Çıkan sıkıntılar bir okadar saçma söylemeye bir nevi utaıyorum ama daha çok bu sorunlar spesifik sorunlar. O yüzden herkesin algısına göre anlatamam.

En küçük bir konuşmada eskiden bir anım bir düşüncemi çağrıştırıyor ona 2 saat sinirleniyorum. Dahada derinlere iniyorum.

Aklıma sürekli vesvese vb. geliyor yaşanmamış olaylara ağlıyor öfkeleniyorum.

Şu anlık çevresel bir etkisi yok. Zamanında narsist bir arkadaşım konuşurduk. Onun beni küçümsemesi bile yetiyordu diğerleri ile birlikte iyice çıldırtıyordu durum.

Psikiyatirste gitmiştim. dediklerimde anksiyete depresyon ilacımı ne vermişti.

bu konuda faydası olmuştu ama, düşünmediğim zamanda kendimi zorluyordum.

İlaçlar karakterimi yok etmişti. sonrasında bıraktığımda tekrar eski halime döndüm şu an eskisi kadarlık bir sıkıntım yok ancak, Dış medeniyete örtümü açsam sosyalleşmek yine kötü sonuçlar doğuracak hayatım boyunca hep uzaktan izledim. Ne zaman insanlara yakınlaşmaya çalışsam aptal aptal yaptığı yüzeysel tartışmalar canımı çok sıkıyordu. konuşuyorsam nitelikli biri olmalıydı diye düşünüyorum. Daha doğrusu yaş çevrem ile anlaşamam bu duruma eşlik etti. ufaklığımdan beridir. kendimden büyük çocuklara hoşnut karşılar uyum sağlardım. Yaşıt akran çevre hep çocuksu geliyor, uyumu bulduğum çevre biraz daha hor geliyor millete. bir şey demiyorum. Kendim ile tamamen barışığım ama artık bu durumu düzeltmek istiyorum. Arkadaşlıktan çok artık ruh eşimi arıyorum. Ömürlük bir mutluluk. Huzura ermeliyim.