İşte şimdi, ben nasıl insan olacağım?

Annem az önce mutfaktaydı. Onunla bir şeyler hakkında şakalaştık, pekala, onun sözlerini hep ciddiye almam, aslında ciddiye almıyorum uzun süredir. Çünkü en iyi ben bilirim kafasındayım. Ergen kafası, fakat benim bu şekilde hissetmenin sebebi bir yerde kendimden başka kimseye güvenemememdendir dostlarım. İçimde bir dürtü gibi saklıdır bu huyum, birinin cümleleri dudaklarından dökülürken düğmesine basılır ve aktive olur.

Annem dedi ki 'Bencilmişim', pekala şu son birkaç ay öncesine o kadar bu kadar asi bir evlat değildim. yine de evet, bencildim. Ben hep bencildim. Kurduğu cümle tam olarak "Eğer üzgünsen bizi de üzmek için elinden geleni yapıyorsun, mutluysan bizi de mutlu ediyorsun." Herkesi ve herşeyi, sevgimi ve mutluluğumu, terk edişlerimi hep aynı şeye; bu bencilliğe borçluyum. Bu bencillik anca beni yedi bitirdi, istediklerimi elde etti, ama geride bir şey kalmıyor. Dostlarım, şimdi size uzunca açıklayamayacağım, fakat ben en tehlikeli bencil türündenim.

Artık... Geçmişle ilgilenmeyeceğim. Etrafımdakilerden birine bile 'Ben galiba bencilim,' demeyeceğim. Kimseden beni avutacak sözler beklemeyeceğim. Hayır, bu, bu sessizlik bir şeylerin başlangıcı ve benim ruhumun kıyameti olmalı. Cennetten önce gelen... Ne üniversiteyi kazanmak, ne mutlu olmak, ben sadece; iyi bir insan olmak istiyorum. Hep istedim, sanırım olamayacağımı hissettiğim için. İnsanlar değişir? mi Bu süslü kelimelerim benim zihnime oyunlar geçirebilir mi?

Peki, sizden bir cevap beklemem de beni bencilliğin içine çekmeye devam eder mi? Neden sadece kendimi düşünmeyi kesemiyorum. Buna ilk ne zaman başladım, bu kadar şiddetli hissetmeye? Beni hiyeraşinin en altına çeken, en üstte olduğuma inanmam olmalı. Bundan sonra her hareketimi dikkatli atmalıyım.