Kendimi çok yalnız hissediyorum, benim gibi olan var mı?

Kalabalıklar içinde de yalnız olduğum çok oldu ve zamanla büyüdükçe o zorunlu kalabalıklardan vazgeçip kendi kalabalığımı inşa ettim sonra onlardan da vazgeçip kendi yalnızlığımı kurdum

Yalnız kalmak bana kendimi özgür hissettiriyor evet. Buna çok düşkün olabilirim. Sadece kendimi insanlardan çok fazla soyutluyorum ve kendim istemedikçe diyalog kurmuyorum. Çalışma hayatında buna mecbur kalacağımı biliyorum. Nasıl olacak bir fikrim yok. Mesafeli bir şekilde sadece gerektiği kadar konuşmak istiyorum. Böylece yalnızlık daimi olabilir. Çok sevdiğim ve güvendiğim insanlar harici insanlardan uzağım. Belki itici geliyordur ama böyle. Yanlış yapıyorum biliyorum. Bakalım...

Aynen ben de çok egolu algılanıyorum belki de öyleyimdir kimseyi beğenmiyorum çünkü ama kötü davranmam kimseye benden zarar gelmez

Ama nereye kadar mesela dediğim gibi iş yeri olsun zamanında okul olsun hep uzak olduğum için dışlanma veya ben öyle olduğum için insanlar da yoluna baktılar ben kendi karakterimi ve hayatımı oturtmaya çalışıyorum ne istediğimi kim olduğumu vs

Evet var sürekli patlak veriyor en son doktora gitmeyi düşündüm ama ona ne anlatıcam ki ne diyecek kendi hayatına odaklan düşünme falan

Bilmiyorum ya özele veya en iyilerine gidecek param yok devlete gitsem oradaki de ne kadar uzman olabilir bilmiyorum bir de özelimi anlatmak rahatsız ediyor belki beni görmeden internetten yazacak olsam falan çok daha iyi

Evet henüz bilmiyorum gitmem gereken bi yol var belki hayat görevim budur

Hayata tutunmaya çalışıyorum şimdilik belirsizlik içinde acı çekerek savruluyorum hayırlısı olsun sonum

Nasıl bir dönemdi ve o dönemden nasıl çıktın şu an nasılsın

O kadar aynıyız ki... Ben artık ilgi ve sevgi beklemeyi bıraktım. Ama kendimi çok eksik hissediyorum. Peki o sevgiyi verenler derken sevgili mi eş mi yoksa arkadaşlar falan mı?

Bu söylediğini ben de yapıyorum bana değer verenleri hayatıma alıyorum bu şekilde kendimi daha iyi hissediyorum ama yine de yalnızlığım nedense geçmiyor diğer insanlardan uzak olduğum için veya belki de büyürken eksik hissettiğim içindir. Geçmişi geri alamam, bilmediğim duyguları öğrenebilir miyim hiç bilmiyorum. Kendimi bazen duygusal enkaz gibi hissediyorum. Bu yüzden hayatımı düzene bile sokmakta zorlanıyorum. İnsanlar neler yaşıyorlar, benim bu kurban psikolojisinden çıkmam lazım diyorum. Ama kendi duygularımı da kabullenmeye çalışıyorum.

Anne babam okumuş bir de sorsan... Belki eşimde bulurum diyorum ama o konuda da bi tarafım umutsuz. Kendi kendimi sevmeyi öğrendim. Birkaç da sevdiğim insan var hatta 1 falan dost olarak... Onun dışında yalnızım ama kendimle iyiyim. Bazen kendimle bile çatışıyorum, terk edesim geliyo

Evet güzel ama ben yine yalnız hissediyorum sürekli düşünen ve sorgulayan birisiyim çoğu kişi bunu umursamıyor

Senin burcun ne merak ettim

Haha hep karşıma çıkıyor Başak da çok düşünür çok detaya iner.. Tolstoy da Başakmış ve manik depresifmiş :D çok severim kendisini kral adamdır :D düşünmek sorgulamak güzel de benim gibi sürekli aktif bi zihin ya zekanın ya da Tolstoy amca gibi hastalığın belirtisi

Neden

İçimden hiç gelmiyor hem kendimi onlardan uzak tutuyorum hem de onları kendimden bana katlanmak zorunda değiller çok iyi bir dönem geçirmiyorum

Sevgi ve ilgi görmek için genelde erkeklerle diyalog kuruyorum özellikle cinsel manada

Biliyorum haklısın içimden gelmiyor tanıdıkça zaten daha b. ktan oluyor uzaktan daha sevimli insanlar

Evet

Sorun şu ki canım asla istemiyor tamamen yalnız olmak istiyorum ama yalnızlığı da hissediyorum

Evet istemiyorum çünkü insanların da tadını kaçırmak istemiyorum o yüzden kendimi onlardan uzak tutuyorum onlar da benim tadımı kaçırıyorlar

Öyle görünüyor

Çok da umurumda değil

Niye böyle olduğunu anlamak için yazdım

Sorunumu araştırdım birkaç sonuç çıkardım ama yine de bi yandan bu konuda çaba gösteresim yok veya bilmiyorum