İnsanlarla iletişimimi nasıl güzelleştirebilirim?

20 yaşındayım ama yaşımın adamı olduğumu pek düşünmüyorum açıkçası. Duygusal biriyim, çok çabuk kırılıp, çok çabuk yumuşuyorum. Tabii insanlar beni hep yanlış anlıyor. Küstüğümü zannediyorlar. Gerçekten beni çoğu konuda yanlış anlıyorlar. Kendimi yaşıtlarımdan hep geride hissediyorum, çocukmuşum gibi, ezikmişim gibi. Ortaokul ve lise arkadaşlarımla hiç mi hiç karşılaşmak istemem. Onları hatırladıkça, bana okul yıllarında yaptıkları baskı ve zorbalıklar aklıma geliyor ve moralim bozuluyor. Ne zaman yeni biriyle tanışsam ne yapacağımı, ne konuşacağımı bilmiyorum. Sesim kısılıyor, saçmalıyorum, kendimi gülünç duruma düşürüyorum vs. Aşırı ciddiyim. Bununla ilgili de çok tepki aldım ama ne yapayım ben buyum.

Mesela işyerinde kafa hiç adam yok. Hepsi birbirine benziyor neredeyse. Çoğunluk benimle uğraşıyor yine. Kendimi rahatça ifade edemiyorum. Sıkıntılarımı dile getiremiyorum hatta kelimelere dökemiyorum. Sonrada moralim bozuk gibi oldu mu neyin var diye baskı yapıyorlar. Çocukmuşum gibi davranıyorlar, barıştırmaya çalışırlar gibi. Sessiz olduğum için sohbetlere de katılamıyorum. Katılsam bile beni duymuyorlar gibi araya hemen başkası atlıyor, dinleyeyim derken bana sıra gelmiyor. Konuşsam da saçmalıyorum, anlatamıyorum bazen de kekeliyorum. Ayrıca beni sohbette görmüyorlar gibi. Sohbet ediyorlar o kadar kişi, insan bir bana da bakarak konuşur öyle değil mi? Dinliyorum sonuçta, gözlerime baksana. Kafa adam yok dedim ama işyerinde çok muhabbet ettiğim iki kişi var. Onlar da artık beni aralarında görmüyor sanki. Dediğim gibi sessiz olduğumdan atılamıyorum çoğu şeye.

Kısacası böyle biriyim. Ortaokulda, lisede çok baskı yaşadım, bununda bana çok eksileri oldu, şu an da üzerimdeler. Üstelik tüm bunlara rağmen üniversite hayalleri kuruyorum. Allah bilir ne imtihanlar bekliyor beni. Sizin düşünceleriniz nedir, kendime nasıl yol çizmeliyim?