Sona geldim galiba napmaliyim?

Sürekli aklımdan intihar düşünceleri geçiyor, kendimi durduramıyorum. Gözlerimi kapattığımda bir ipte sallanırken ya da kafama dayadığım bir silah görüyorum. Yaşanmışlıklar sonucunda çok zayıf bir insana dönüştüm, hayatım bir iki kelime arasında gibi. Yaşamak için nedenler bulmak yerine ölmek için bahane arıyorum, biri karşıma geçip yapamazsın dese çat diye giderim, aslında o alev için bir kıvılcım bekliyorum. Psikolojik destek aldım fakat sonuç alamadım. Majör depresif bozukluk ve anksiyete tanılarım oldu sonuç burası..
Ölümü düşündüğüm her an midem bulanıyor heyecanlanıyorum parmaklarım uyuşuyor, beni ürküten ise canım çok tatlıdır, parmağıma diken batsa oturur ağlarım fakat bu düşünceleri taşımak kendime yakıştırmak daha çok yoruyor. Geceleri uyumadan önce kendi cesedimi inceliyorum, kanı çekilmiş soğuk beyaz bir beden.. Kendimi yıkıyorum kendi cenazemi kaldırıp kendim gömüyorum ve kendi cenazeme ağlıyorum. Hergün tekrarlanan tek şey bu. Yaşamayı unuttum bazen acaba hayatta mıyım diye sorguladığım anlar oluyor. Ne yapmam lazım? Daha çok gencim kendime çok kızıyorum, ölsem bir dert kalsam da bu şekilde yaşayamıyorum.