İlgi görmeyince üzülüyorum?

Yargılamadan önce okuyun.

22 yalına geldim. Bu zaman kadar ne annemden ne babamdan ne kardeşlerimden sevgi veya ilgi gördüm. Hiç arkadaşım olmadı hep yakanız bir çoçuk olarak büyüdüm. Çocukluk travmalarımdan tut zorbalığa, depresyona kadar her şeyi acısıyla yaşadım. Sevgisiz ve ilgisiz büyümek acı oldu ama beni çabuk olgunlaştırdı. Hep bunumla övünürüm. Benim kimsenin ilgisine, sevgisine veya varlığına ihtiyacım yok derim. Kendimi de öyle olmaya zorlarım. Kendimi sadece güçlü ve dik başlı görmek istiyorum çünkü ben böyle olmayı hak ediyorum. İnsanlara bağlı olarak yaşamak veya insanların benim duygularımı ve hislerini etkilemesini istemiyorum. Ne kadar böyle desem de işlerin farklı olduğunu biliyorum. Bana ilgi veren ilk kişiye aşırı derecede bağlanabiliyorum. Nadiren oluyor yani insanlarla pek konuşmam fakat konuştuğum zaman eğer ilgi görürsen çabucak bağlanabilirim. O kişiyle konuşmak beni mutlu eder ve tüm gün konuşmak isterim (arkadaş anlamında diyorum bu arada hoşlanma değil). Eğer ilgisi biraz azalırsa veya benden başkasına ilgi gösterirse/konuşursa, Kİ BU GAYET BORMAL BİR ŞEY, çok üzülüyorum. Kendimi suçluyorum, acaba eğlenceli mi değilim? Sıkıcı mıyım? Komik mi değilim? Niye benimle değilde başkasıyla konuşuyor? Diye kafamın etini yiyorum. Halbuki dünya benim etrafımda dönmüyor bunum farkındayım. Böyle hissetmek istemiyorum ama kendimi kontrol edemiyorum. Bunu nasıl engellerim? İnsanlara çok çabuk bağlanıyorum. İlgisiz büyümüş olmama rağmen o kişiden ilgi görmemek beni huzursuz ediyor. Yanlış anlamayın pick me falan değil hani herkes benimle ilgilensin kafaların değilim.