Hayatımdaki insanın bendeki önem sırasına göre değişiyor. Eğer gerçekten çok önem vermediğim biriyse çıkartması o kadar kolay oluyor. Aksi durumda daha çok zorlanıyorum kendi adıma.
Ne kadar seversem seveyim hiç ikinci şansı vermedim. Hatalının ben olduğunu düşündüysem denedim tabii. Lakin bir insanı hayatımdan basit şekilde çıkarabilirim. Artık kaybedecek bir şeyim yok. Çıkardım çıkarıyorum ve çıkaracağım. İnsan detoksuna ihtiyacım var.
Kimseyi hayatımdan çıkarmıyorum ki, kendileri çıkıp gidiyor. Kimsenin kul hakkına girmemeyi seviyorum. Hatayı herkes yapar önemli olan yanlış şeyler yapılmasın.
Kolay kolay kimseyi hayatima alamam. Eger o kisiyi hayatima aldiysam da ilk hatada hadi gule gule diyemem. Gule gule diyebilmem icin ya kendime duydugum saygi ya da kendi benligime bi tehdit olusturmasi falan lazim. Kaldi ki deger vere vere o kisiyi hayatindan cikartmakta ayri zor.
Bu konudaki sabrım taştan daha dayanıklı. Fakat keşke böyle olmayaydım dediğim oluyor. Çünkü birşeyler ters gidiyorsa bitireceksin kardeşim. Neden milletin kahrını çekeceksin. O seni düşünmüyorsa sen onu neden düşünesin. Ama hep diyorum ya ah o alışkanlık bende maalesef o çok etkili oluyor. O yüzden.
Biriktiriyorum sanırim ya hic tanımadan en basinda silerim ama bir muhabbetim varsa azda olsa arada bir bağ varsa hemen silemem biriktiririm çunku kolay kolay kimseyi benimseyemiyorum benimsedigim birinide hadi bay diyemem
Kimseyi ilk hatasinda silmem bir kaç şey birikince ve o insan beni yormaya başlayınca ondan soğurum ve yavaş yavaş uzaklaşırim. Yani aramam, mesaj atmam sadece mecburi görüşmelerde herhangi biriymis gibi konuşur eskisi gibi samimi sohbet etmem.
Ben kimseyi terkediemiyorum bekliyorum onlar gitsin beceriyorumda gerci o ayrilik konusmasi falan ne bilim cok uzuyo o ayrilsa sanki daha iyi olcakmis gibi geliyo hep